05-May-2016

ಆನೆಪ್ರಿಯರು ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಕ್ಕರೆಬೈಲು

ಸಕ್ಕರೆಬೈಲು,  ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ೧೪ ಕಿ ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ ತುಂಗಾನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ.  ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆನ್ನಿಸಿರುವ ಸಾಕಾನೆಗಳ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಇದೆ.  ತಂಟೆಕೋರ ಸಲಗಗಳು, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂಟಿ ಆನೆಗಳು, ಗಾಯಗೊಂಡ ಕಾಡಾನೆಗಳು, ವೃದ್ಧ ಕಾಡಾನೆಗಳು, ಗರ್ಭಿಣಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾವುತರು ಅಂತಹ ಆನೆಗಳನ್ನು ಪಳಗಿಸಿ ಸಾಕಾನೆಗಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ವಯಸ್ಸಿನ ಆನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.

ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ


ಸಾಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿರುವ ಆನೆಗಳು, ಕೆಲವು ಆನೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು, ಪ್ರತೀ ಆನೆಯ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರು ಮಾವುತರು ಇದು ಸಕ್ಕರೆಬಯಲಿನ ಆನೆ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸಿದ ದೃಶ್ಯ.  ಬನ್ನಿ ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ ಮೇಡಂ ಇವನ ಹೆಸರು ಕರಣ್ , ಏ ಕರಣ್ ಈ ಮೇಡಂಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡು ಎಂದ ಮಾವುತನ ಧ್ವನಿಯನ್ನನುಸರಿಸಿ ಸೊಂಡಿಲೆತ್ತಿ ತಲೆಯಮೇಲಿಡುವ, ಹಾರ ಹಾಕಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ, ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮುದ್ದಾದ ಆನೆ ಮರಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಧಾನ ಆಕರ್ಷಣೆ.

ಎರಡು ವರ್ಷದ ಕರಣ್


ಪ್ರತೀ ಆನೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾವುತರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆಹಾರ ನೀಡಿ, ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಿ ನಂತರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತರಲಾಗುತ್ತದೆ.  ತಮ್ಮ ಆನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವುಗಳ ಮಾವುತರದ್ದು, ಏನೇ ಆದರೂ ಅವರೇ ಹೊಣೆ. ಒಂದು ಆನೆಯ ಮಾವುತ ಬೇರೆ ಆನೆಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಇವರ ಧ್ವನಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರದೇ ಇದ್ದರೆ ಇವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ

ಸಲಾಮ್ ಮಾಡುವ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿ


ಹೆಣ್ಣಾನೆಗಳು ಋತುಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಗಂಡು ಸಲಗಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಗೊಳಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ವಾಪಾಸ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಫಲವತಿಯಾದ ನಂತರ ವಾಪಾಸ್ ಬರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮಾವುತರೊಬ್ಬರು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಾವುತರು ತಮ್ಮ ನಂತರದ ತಲೆಮಾರಿಗೂ ಇದನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ  ೧೦-೧೨ ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳು ಆನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧ


 ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾವುತರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೆ ಈ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತಿಕ್ಕಿ, ನಂತರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಿಳಿಹುಲ್ಲು, ಬೆಲ್ಲ, ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಯ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೀಗೆ ತಿನ್ನಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ತಾನೂ ತಿಂದೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಮರಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರಿ ದನದ ಕರುವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು.
 ಹೀಗೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವುತನೊಬ್ಬ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಜಗಿದ. “ಛಿ ಇದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ನುಂಗುತ್ತಾರಲ್ಲಪ್ಪ” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಮರ್ಧ ಜಗಿದ ಕಾಯಿಚೂರಿನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ ಪುಟಾಣಿ ಮರಿಯ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟದ್ದು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣಂಚು ಒದ್ದೊದ್ದೆ.

ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹುಲ್ಲು, ಬೆಲ್ಲಗಳ ಲಂಚ


ಆನೆಗಳು ಮರಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಜತನದಿಂದ ಸಾಕುತ್ತವೆ.  ತಾಯಿಯೊಂದೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಜಿ, ಗುಂಪಿನ ಇತರೆ ಹೆಣ್ಣಾನೆಗಳೂ ಕೂಡ ಮರಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತವೆ.  ಕಾಡಾನೆಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ವರ್ಷ ಆಗುವವರೆಗೂ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಿರಿಯಾನೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಅಜ್ಜಿ, ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮರಿ

ಸಕ್ಕರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳಿರುವ ಆನೆಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅವುಗಳ ತಾಯಿಯನ್ನೂ(ಮರಿಯ ಅಜ್ಜಿ) ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಅಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಮರಿಯೂ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ೧೫ ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದ ಮರಿಯನ್ನು  ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ತಮ್ಮನ್ನು ದಾಟಿ ಆಚೀಚೆ ಹೊಗದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.  ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಮರಿಯೊಂದು ತುಂಟಾಟವಾಡುತ್ತಾ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.  ಅದೇನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರಾದರೆ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಚಾಚಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಅಮ್ಮ ಮಡಿಲು


 ಮಾವುತನನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗುದ್ದುವುದು, ಸರಪಳಿ ಕಟ್ಟಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಗೂಟವನ್ನು ಗುದ್ದುವುದು, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಂಗನ್ನು ಎಳೆದು ಕೀಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತರಲೆ ಪುಟ್ಟನಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಯೊಂದು ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಡಲು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುವಾಗ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಚೀಚೆ ನೋಡದೆ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಮಧ್ಯೆ ವಿಧೇಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.  ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳು ಹುಲಿ, ಸೀಳುನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ದ ಆನೆಗಳು ಮರಿಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.



 ಮಾವುತನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಣತಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲಂತೆ ಮಡಚಿ ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲು ಸೊಂಡಿಲುಗಳ ಮುಖಾಂತರ ತನ್ನ ಮೇಲೇರಲು ಬಿಡುವ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿ, ಅಂತಹ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೇಲೇರುವ, ತನ್ನ ಮಗುವಂತೆ ನೆತ್ತಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತಿಕ್ಕಿ ಮಾಲೀಷು ಮಾಡುವ ಮಾವುತರ ಅನುಭಂದ ನೋಡಿ ಮನ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.



ಆನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆಗೆ ಅಪರೂಪವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲೋಮೃಗಾಲಯಗಳಲ್ಲೋ, ನೋಡಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.  ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಊರುಗಳ ಜನರಿಗಂತೂ ಇವುಗಳ ಹೆಸರೆತ್ತಿದರೆ ಕೋಪ ಬರುವಷ್ಟು ಇವುಗಳ ಉಪಟಳ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.  ಆದರೂ ಇವುಗಳ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು, ಮರಿಗಳೊಂದಿಗಿನ ಅವುಗಳ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಸಕ್ಕರೆಬೈಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಬೇಕು. 


ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕಿನಲ್ಲಿ ತುಂಟ ಆನೆಮರಿಯ ವಿಡಿಯೋ ಇದೆ.

23-Mar-2016

ಬರ್ಕ (Mouse Deer)


"ಅಕ್ಕ ಇವತ್ತು  ಒಂದು ಹೊಸಾ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿ ನೋಡಿದ್ವಿ, ಯಾರೊ ಅದನ್ನ ಹಿಡಿದು  ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋದರು" ಅಂದ ತಮ್ಮ. ಮೊದಲಾದ್ರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದವರ ಬಳಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತು,  ಆದರೀಗ ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾ ಕಾಲ ಇಂತಹ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಸೆರೆಹಿಡಿದುಬಿಡಬಹುದು.  ತಮ್ಮನೂ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಂದ ಈ ಫೋಟೊಗಳನ್ನ ತೋರಿಸಿದ. "ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ" ಅಂದ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡಿದ ನೆನೆಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ಇದು ಯಾವ ಹೊಸಾ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಅಲ್ಲ , "ಬರ್ಕ" ಅಂತ ಹೆಸರು ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸೊಪ್ಪಿನಬೆಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇದ್ದವು. ಈಗೀಗ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಿಂದೇ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರು.



ಗೂಗಲ್ ಚಾಚ ಇದನ್ನ Indian Spotted Chevrotain (Mouse Deer) ಅಂತ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ.  ಜಿಂಕೆಗಳ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಈ ಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲವೆಂತಲೂ ತಿಳಿಸಿದ. 

ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡ ಜಾತಿಯ ನಾಯಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರ, ಖಾಕಿ ಮೈಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟೆಗಳು, ತೆಳುವಾದ ಕಾಲುಗಳು, ಇಲಿಯ ಮೂತಿಯನ್ನು ಹೋಲುವ ಮುಖದ ಇವುಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳು. ಆದರೂ ಮಾಂಸಾಹರಿಗಳಿಗಿರುವಂತಹ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿರುವುದು ಫೈಟಿಂಗ್ ಮಾಡೊದಿಕ್ಕಂತೆ. 

ನಮ್ಮ  ದೇಶದ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟಗಳ ನಿತ್ಯಹರಿದ್ವರ್ಣ ಕಾಡುಗಳು, ಪೂರ್ವ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕುರುಚಲು ಕಾಡುಗಳು ಇವುಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.  ಹೆಣ್ಣು ಒಂದು ಬಾರಿಗೆ ಎರಡು ಮರಿಗಳನ್ನು  ಹೆತ್ತು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. 


ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸುವ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಗಲು ಹೊತ್ತು ದಟ್ಟ ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ, ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.  ಮರಗಳ ಪೊಟರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡಿನ ನೆಲದ ದಟ್ಟ ಎಲೆಹಾಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೂಡಾ ಅಡಗಬಲ್ಲ ಇವುಗಳ ಮೈಬಣ್ಣ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಮಿಳಿತವಾಗುವುದು ವೈರಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.  

"ಐಯುಸಿಎನ್ ರೆಡ್ ಲಿಸ್ಟ್" ಪ್ರಕಾರ ಇವುಗಳು "ಲೀಸ್ಟ್ ಕನ್ಸೆರ್ನ್ಡ್" ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದು ಬಲ್ಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ೧೯೭೨ ರ ವನ್ಯಜೀವಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಜೀವಿಗಳನ್ನ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅಪರಾಧ.  ಆದರೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಇದರ ಬೇಟೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 

ನಮ್ಮ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಡಗಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳು, ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗ ನೋಡಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆಯೋ ಆ ವನದೇವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.



ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ- ಸುಮಂತ ಮತ್ತು ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ.

22-Dec-2015

B2 ನ ಕತೆ


"ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಇರಲಿಲ್ಲಪ್ಪ , ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತ ಆ ಕಾಲ " ಎಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ  ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನೆತ್ತಿ ಬೆನ್ನಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಆಡಿಸಿದಳು. ಆರು ತಿಂಗಳ ಕೂಸು B2 ಎಲ್ಲಿಬೇಕೆಂದರಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಬಾಲವನ್ನೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿತು.  ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಆಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು , ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಓಡಿ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.
 " ಹ್ಂಬಾಆಆ....  ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಆಡಿಸುತ್ತಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲು ನನಗೇಕೆ ಬರಲ್ಲ "  ಮುದ್ದಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಮಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆಕ್ಕಿದಳು ಬೀನಾ.
" ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹಳೇ ಕಾಲದವಳಲ್ವಾ ...ಬೇರೆಯದೇ ಜಾತಿ , ಈ ಮನೆಯೊಡೆಯನ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಈ ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳಂತೆ ಅವಳು  .  ಅವಳಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿದ್ದು ಎಂಬ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ  ಆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ .  ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಮಾರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ  . ಅವಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಈಗ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕ್ಲೀನ್ ಇರಲಿಲ್ವಂತೆ , ಅದೇನೋ ನೊಣ , ಸೊಳ್ಳೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೀಟಗಳು ಮೈಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ರಕ್ತ ಹೀರುತ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಈ ಬಾಲದಿಂದ ಓಡಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ರಂತೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಜಾತಿಯವರು. ಆದರೀಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಕಾಟ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ , ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲ." 
ಇನ್ನೂ ಬಾಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆತ್ತಿತ್ತ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಗನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೀನಾ " ಏಯ್ ನೀನು ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಓಡಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡೋದನ್ನ ಕಂಡರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದು ಒಂಟಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕ್ತಾನೆ , ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ನೋಡೋಕ್ಕೂ ಆಗಲ್ಲ . ಸುಮ್ನೇ ನಿನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತ್ಕೋ " ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರಿದಳು.
ಅಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವೇ B2 ಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿತು. " ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ನಂಗೂ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸೋದನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಡಜ್ಜಿ "  ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಿಗೆಗಟ್ಟಿದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕನಿಕರ ತುಳುಕಿತು .
" ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ನಿಂಗೆ ಬರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ , ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಬರಲ್ಲ ,   ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರಗೇ ಬಿಡದೆ ಹೀಗೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ? ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರಗೆ  ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ , ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ  ಆಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಜಿಗಿದು ನೆಗೆದು ಹಾರುತ್ತಾ ಓಡುವಾಗ ಬಾಲ ತಾನಾಗೇ ಮೇಲೇರುತ್ತಿತ್ತು , ಈಗೆಲ್ಲಿದೆ ನಿಮಗಂತಹ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಛೆ...ಅಜ್ಜಿ ಗೊಣಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
ಅಜ್ಜಿ ಅಂಗಳ , ಮೈದಾನ ಅಂದ್ರೇನು? ದೊಡ್ಡ ಕಂಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಳಿಸಿ ಕೇಳಿತು B2
  ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕನಿಕರದಿಂದ B2ವನ್ನು ನೋಡಿತು.
" ನಾವೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಈ ಮನೆ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಈಗಿನಂತೆ ದಿನವಿಡೀ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಹಾಲನ್ನು ಹಿಂಡಿ , ನಂತರ ಹೊರಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಗುಂಪಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೊರಟರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.  ಊರಿನ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬಯಲು ಇದೆ  , ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾದ ಚಿಗುರು ಹುಲ್ಲು ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತೆ, ಅದನ್ನು ಮನಸೋಇಚ್ಛೆ ಮೆಂದು ಮುನ್ನೆಡದರೆ ತಂಪಾದ ಕಾಡು . ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳಿವೆ . ಕೆಳಗೆ ರಸಭರಿತವಾದ ಹಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿರತ್ತೆ ,ತಿನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ರುಚಿ ಗೊತ್ತಾ , ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ತಂಪಾದ ನೀರಿನ ತೊರೆ , ನೀರು ಕುಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಮೆಲುಕಾಡಿ ತಿಂದದ್ದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಿದ್ದೆ ತೆಗೆದು , ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೊಪ್ಪು ಸದೆ , ಹುಲ್ಲು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ವಾಪಾಸ್ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ವಿ .

ಹೌದಾ! B2 ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ , ಹಾಗೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲವಾ ಅಜ್ಜಿ ? ಕಾಲು ನೋವಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ವಾ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿತು.

ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಖುಷಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ರುಚಿಯಾದದ್ದು ತಿನ್ನಲು ಸಿಗ್ತಿತ್ತು.  ಇಲ್ಲೀಗ ಕೊಡ್ತಾರಲ್ಲ ಒಂದೇ ರುಚಿಯ ಸಪ್ಪೆ ಕ್ಯಾಟಲ್ ಫುಡ್ , ಪ್ರತೀದಿನಾ ಇದನ್ನೇ ತಿಂದು  ನನಗಂತೂ ನಾಲಿಗೆ ಜಡ್ದುಗಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದೆ . ಅಲ್ಲದೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಗಂಗೆ , ಗೌರಿ , ತುಂಗೆ ಮತ್ತವಳ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳು , ಆಚೆ ಮನೆ ಕಾಳಿ ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಗೆಳತಿಯರು ಸಿಗ್ತಾ ಇದ್ರು ಗೊತ್ತ !  ... ಇನ್ನು ಆ ದಿಬ್ಬದ ಮನೆಯಿಂದ ಸೋಮ , ಭೈರ ಅವರಂತೂ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೇನೇ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು... ಯಾವುದೋ ನೆನಪಿನಿಂದ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತುಂಟ ನಗುವೊಂದು ಹಾದುಹೋಯಿತು.
" ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ರೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ವಾಪಾಸ್ ಇದೇ ಮನೆಗೆ ಯಾಕೆ ಬರ್ತ ಇದ್ರಿ ಅಜ್ಜಿ " B2 ಧ್ವನಿಗೆ   ಅಜ್ಜಿಯ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಹೌದಲ್ಲ! ಏಕೆ ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ವಿಗೊಲ್ಲನ ಕೂಗಿಗೆ ಹೆದರಿಯೆ ? ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ? ಈ ಹುಲುಮಾನವರ ಒಣಹುಲ್ಲು ತಿಂಡಿಗೆ ಆಸೆಪಟ್ಟೆ?  ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳಿದ್ದವರೇನೋ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನಬಹುದು ಆದರೆ ಉಳಿದವು? ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ  ಮಾನವನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು? ಮನೆಯೊಡೆಯನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೈದಡವುವಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಭದ್ರತಾ ಭಾವನೆಗಾಗಿಯೆ? ಮನೆಯೊಡತಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವಕ್ಕೆದ್ದು   ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮವಿಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕಿ ಬೆಲ್ಲದ ಆಸೆಗೆ? ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಬಳಿ ಬಂದು ಕೋಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುದ್ದಿಸಿ ಮೈದಡವಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ಆ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿಯೆ?
ಆದರೆ ಈಗಿನ ಮಾನವರು ಏಕೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನಲ್ಲ , ತನ್ನ ಓರಗೆಯವರು , ಮಕ್ಕಳು  ಸತ್ತರು , ಇದ್ದ ಕೆಲವರನ್ನೂ ಯಾರಿಗೋ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟರು.  ಕ್ರಮೇಣ ಮಾನವರು ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ . ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲ , ಸೋಗೆಯ ಮಾಡು ಇದ್ದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅದೆಂಥದೋ ಕಲ್ಲು ಹಾಸಿದ ನೆಲ , ಮೇಲೆ ಟಾರಸಿಯ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಬಿಸಿ . ಈಗಿನ ಒಡೆಯನ ಅಪ್ಪ ಮೊದಲಿಗೆ ಅದೇನೋ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯ , ಬೇರೆ ದೇಶದ , ನಮಗಿಂತ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಹಸುಗಳನ್ನು ತಂದ . ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು. ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ನಾನೊಬ್ಬಳೇ. ಈಗಿನ ಮನೆಯೊಡೆಯ ಅಥವಾ ಒಡತಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಬರುವುದೇ ಅಪರೂಪ , ದಿನಾ ಒಬ್ಬ ಆಳು ಬಂದು ಸಪ್ಪೆ ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟು ಅದೇನೋ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಹಾಲು ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.  ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಾನು ಬದುಕಬೇಕೋ ಈ ಶುಷ್ಕ ಮಾನವರ ಮಧ್ಯೆ......
ಅಜ್ಜಿಯ ದೀರ್ಘಮೌನವನ್ನು ನೋಡಿ B2 ಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಈ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಕಂಡಿದ್ದ B2ಗೆ  ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ , ಅವಳ ಕಾಲದ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಚಟ.   ಕೇಳುವಾಗ ಅದರ ಮನದಲ್ಲಿ  ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಹೇಗಿರಬಹುದು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ? ಈ ಅಜ್ಜಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಖುಷಿ ಪಡ್ತಾಳಲ್ಲ ಅದರ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ . ಒಮ್ಮೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನೋಡಿಬಿಡಲೆ? ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ !  ಏನಾದರೂ ಸರಿ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕು !

ಅಂದು ಆ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯ ಮಾಮೂಲಿ ಕೇರ್ ಟೇಕರ್ ವಾರದ ರಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಬದಲಿಯಾಗಿ ಬಂದವ ಹೊಸಬ.  ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ನೀಡಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ನ್ಯೂಟ್ರೀಶಿಯಸ್ ಫುಡ್ ಪೌಡರನ್ನು ಹದಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಿನರ್ ವಾಟರ್ ಬೆರೆಸಿ ಹಸುಗಳ ಮುಂದಿಟ್ಟ.  ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ ಮಿಷಿನ್ ತಂದು ಹಾಲು ಹಿಂಡಿದ . ಹಾಲಿನ ಫ್ಯಾಟ್ ಕಂಟೆಂಟ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಡೈರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕ್ಯಾನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ , ಅದನ್ನೊಯ್ಯುವ ಕೆಲಸಗಾರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಡಿಸ್ಇನ್ಫೆಕ್ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನ ಅಂದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ದನಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದ.
ಅವನು ಹೊರಹೋದದ್ದನ್ನೇ ನೋಡಿದ B2, ಅವನು ಬಾಗಿಲು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕದಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಇದೇ ಸಮಯ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಕಟ್ಟಿದ ಸರಪಳಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಲವಾಗಿ ಜಗ್ಗಿತು. ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಸಡಿಲಕೊಂಡಿದ್ದ ಅದರ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿತು.  ನಿಧಾನವಾಗಿ  ಹೊರಹೊರಟಿತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅದರ ಅಕ್ಕ   B1 ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಏ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ? ವಾಪಾಸ್ ಬಾ ಎಂದು ಕೂಗಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅದಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊರಟ B2ಗೆ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕಪ್ಪನೆಯ ರಸ್ತೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲೆಂದು ಕಾಲಿಡುವಾಗ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಹಿಂಸರಿಯಿತು . ದೊಡ್ಡ ಲಾರಿಯೊಂದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಗಾಭರಿಗೊಂಡ B2 ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಮನೆಗಳು ಯಾವಾಗ ಮುಗಿದು ಬಯಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಲೆ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯ , ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ವಾಹನಗಳು, ಇದರೆಡೆಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ಜನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದರೂ ಮನೆಗಳು ಮುಗಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಎತ್ತರವಾದ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಬಯಲು ಕಾಡು ಯಾವುದೂ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ B2 ದಣಿಯಿತು, ಬಾಯಾರಿಕೆ ಹಸಿವು ಬಾಧಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.  ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.  ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಶಾಲಾಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದ ಹುಡುಗರ ತಂಡವೊಂದು ಈ ಮುದ್ದಾದ ಕರುವನ್ನು ನೋಡಿ ಮುದಗೊಂಡರು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನೆತ್ತಿ ಎಸೆದನೊಬ್ಬ , ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದ ,  ಈ ಹುಡುಗರ ಕಾಟದಿಂದ B2ಗೆ ಅಳು ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ಅದು ಹೇಗೋ ಅವರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಡೆದು, ಓಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇರದಿದ್ದ B2 ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು. 

ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಏಳಲೂ ಚೈತನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಈ ಕರುವನ್ನ ನೋಡಿದರೂ ನೋಡದವರಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು ಮಾನವರು. ಬಾಯಾರಿಕೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ B2 ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳೆ ಹಾಗಾದರೆ ? ಕಾಡು , ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು , ತೊರೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕತೆ ಹೇಳಿದಳಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ , ಎಲ್ಲಿವೆ ಅವೆಲ್ಲಾ? ಏನೇನೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕಂಡೆನಲ್ಲ ನಾನು . ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡುವ , ನೆಗೆದಾಡುವ ಕನಸು ,ಹಸಿರುಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನುವ ಕನಸು , ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಕನಸು .....ಮಾನವರ ಮಕ್ಕಳು  ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದಳಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ . ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೇಕೆ ಹಾಗೆ ಹಿಂಸಿಸಿದರು? ......ಹಸಿವೆ , ಬಾಯಾರಿಕೆ ... ಈ ಕೆಟ್ಟ ಹೊರಪ್ರಪಂಚಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲ , ಆ ಕೇರ್ ಟೇಕರ್ ಹೊಡೆದರೂ ಪುಡ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ . ಅಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ರು , ಈಗ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೂ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ , ಏಳೋದಿಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಛೆ! ಮನದಲ್ಲೇ ಹಲುಬುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಕರು.


ಸಾಯಂಕಾಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ B2 ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿತು. ಇವರು ತನಗೇನಾದರೂ ಆಹಾರ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡಿ ಹ್ಂಬಾಆಆ... ಎಂದು ಕೂಗಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಂತಸದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು. ಅದನ್ನು ಎಳೆದು ತಾವು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಲಗೇಜ್ ಆಟೋ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿಸಿದ ಆ ಮಾನವರಲ್ಲೊಬ್ಬ " ಒಳ್ಳೆ ಸೊಂಪಾದ ಕರು ಮಾರಾಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು ..ಅದ್ಕೇ ನಿಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ , ಆ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಟನ್ ಸ್ಟಾಲಿಗೆ ಮಾರಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆ ಲಾಭ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಲ್ವಾ " ಎಂದಿದ್ದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ B2ಗೆ  .

14-Dec-2015

"ಸ್ವಪ್ನಸಾರಸ್ವತ"ದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದಾಗ ಕಾಡಿದ ಭಾವಗಳು


ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈ ಅವರ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪುರಸ್ಕೃತ  "ಸ್ವಪ್ನ ಸಾರಸ್ವತ" ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಾದ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಈಗ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.  ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಾದಂಬರಿ. ಇದನ್ನ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೊಳೆದ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ:
  • ಕೆಲವೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಕಾಡದ ದುಖಃ, ಬೇಸರ ಅದನ್ನು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ಕತೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ನಾವು ಅದರಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದು ಅದನ್ನು ಓದುವುದು ಸಾದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸತ್ಯಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾವೂ ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರದಂತೆಯೇ ತಲ್ಲೀನರಾಗುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೆಂಬಷ್ಟು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಬಲ್ಲದು.
  • ಹಿಂದಿನ ರಾಜ ಮಾಹಾರಾಜರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ನಂತರದ ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಾಗಲೀ ನೊಂದ, ಪ್ರಾಣತೆತ್ತ, ಸ್ವಂತದ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಗೋಳನ್ನು ಕೇಳುವವರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಅಸ್ಥಿರ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಇಂದಿನ ನಾಗರೀಕ ಸಮಾಜ ಎಷ್ಟು ಸುಸ್ತಿರವಾಗಿದೆಯೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಇಂತಹ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಪಾಠ ಕಲಿಯದ ಕೆಲವು ದುಷ್ಟರು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಕಂಟಕಪ್ರಾಯರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ದುಖಃವಾಗುತ್ತದೆ.
  • ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯ, ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬ ತನ್ನ ಮೂಲನೆಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶವೊಂದನ್ನು ನೆಲೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ  ತನ್ನ ಮೂಲದ ರೀತಿನೀತಿಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಸ ಪರಿಸರದ ರೀತಿನೀತಿಗಳಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.  ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾದೀತು, ತನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಪರಿಸರವನ್ನೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಅದು ಆ ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಬೇರನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ.  ಇವೆರಡ ನಡುವಿನ ಸಮನ್ವಯ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.   ಗ್ಲೋಬಲ್ ವಿಲೇಜ್ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಿನ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮನ್ವಯ ಸಾಧಿಸುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ ಯಾವುದೇ ಜನಾಂಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಾಶವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ್ದಾಗಬಹುದು.
  • ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಡುವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೆ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದ ಕತೆ ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೆ? 
  •  ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿರುವ ಶಾಪವಿದೆಯೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ,
     ಮುಂದೆಂದೋ ಅವಧೂತನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಆ ನೋವುಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆವ ರಾಮಚಂದ್ರ ಪೈ  "ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು"  ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತಾನೆ. 
  • ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚೆಂಬುದು ಹೇಗೆ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಮಹಾಭಾರತದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಜನಜನಿತವಾದ ಸತ್ಯ, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ಮೀರಲು ಇಂದಿಗೂ ಸಾದ್ಯವಾಗದಿರುವುದು ದುರಂತ. ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮರ ಮಧ್ಯೆ , ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಜೀವದ ಗೆಳೆಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಧರ್ಮ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ,  ದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಈ ಅಸೂಯೆ ಹಚ್ಚಿಸುವ ಕಿಚ್ಚು ಎಂದಿಗೂ ವಿನಾಶಕಾರಿಯೆ. 
ಕೊನೆಯದೊಂದು ಕೊಸರು
ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದೆ? ಜೀವವಿದ್ದರಲ್ಲವೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವುದು? ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದ ಜನರ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಲು ದೇವರ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಒಯ್ದರು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ ವಿಠ್ಟು ಪೈ ತಪ್ಪೇನು?  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾಗ್ಡೋ ಬೇತಾಳ ಶಾಪ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುಳಿಯುತ್ತದೆ.  ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ, ಸಶಕ್ತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ನಾಗ್ಡೋ ಬೇತಾಳನ ಪಾತ್ರ ಇದೊಂದು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿಳಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಪರೀತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಠೋರತೆ ಅನಿವಾರ್ಯವೆಂಬ ಸಂದೇಶವೂ ಇಲ್ಲಿರಬಹುದೇನೋ.

19-Nov-2015

ಹೀಗೊಂದು ವಾಕಿಂಗ್ ಪುರಾಣ

ಸುಮೀ ...ಏಳು , ನಾಲ್ಕೂಮುಕ್ಕಾಲು ಆಗೋಯ್ತು , ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗೋಣ ಏಳು.....  ಪತಿರಾಯ ಎಬ್ಬಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಈ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮಾತ್ರ ಆತ ಹಾಗೆ ಕರೆಯೋದನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಳುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ. ಥಟ್ಟನೆ ನನ್ನ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ಹಾಕುವ ಆ ಅಶುಕವಿ ಏನೋನೋ ಕವನ ಕಟ್ಟಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ , ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ನಗು ಬಂದು ನಿದ್ರೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ "ಇವತ್ಯಾಕೋ ಕಾಲು ನೋವು , ಮಳೆ ಬರೋ ಹಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ , ಚಳಿ ಜಾಸ್ತಿ  , ಇವತ್ತೊಂದಿನ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಪ್ಲೀಸ್ ....ಹೀಗೆ ಮುಗಿಯದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಡ್ತಾ ಮಲಗಿರುವುದು ನಂಗಿಷ್ಟ . ಆದರೆ ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರೋ ಪತಿರಾಯ ಬಿಡೋದುಂಟೆ? ಅಂತೂ ಎದ್ದು ತಯಾರಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟರೆ ನಿರುತ್ಸಾಹ ಮಾಯವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ದೂರವಾದರೂ ನಡೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳೊದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಸರಿ.


ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೊರಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಮಲಗಿಸಿದಂತೆ ಸಮಾನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮಲಗಿರುವ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರೆ ನಮ್ಮ ವಾಕಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭ. ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಯ ಭೈರಪ್ಪ ವಾಠರದಲ್ಲಾಗಲೇ  ದಿನಚರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿರುವುದರ ಗುರುತಾಗಿ ಲೈಟ್ ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಂಗಸರಾಗಲೇ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನೀರು ಎರಚುವ , ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿದ್ದರೆ , ಕೆಲ ಚಿಲ್ಟು ಪಿಲ್ಟುಗಳು ಅಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚನೆ ಮಡಿಲು ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಳುತ್ತಾ , ತೂಕಡಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಬಹುದು. ಈ ವಠಾರವನ್ನು ದಾಟಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬೀದಿ , ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಾಗಲೇ ರೊಟ್ಟಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಶುರುವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ೨೫೦ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಈ ಏರಿಯಾದ ವಿವಿಧ ಹೋಟೆಲುಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನಾತ. ಸುಡುತ್ತಿರುವ ರೊಟ್ಟಿಯ ಘಮವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಾ ಈ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ರಪ್ಪನೆ ರಾಚುವುದು ಕೋಳಿ ಫಾರಂನ ದುರ್ನಾತ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನ ಯಾವುದೋ ಅಡುಗೆಮನೆ ಸೇರಿ , ಮಸಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಯಾರದೋ ಜಿಹ್ವೆಯನ್ನು ತಣಿಸಲಿರುವ ಕೋಳಿಗಳು ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಕೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ತುರುಕಲ್ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಅದರಲ್ಲೊಂದು ತನಗೆ ಆಹಾರವಾಗಲಾರದೆ ಎಂಬಂತೆ ಹಾಗೆ ತುರುಕುವುದನ್ನೇ ಆಸೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿರುವ ನಾಲ್ಕು ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ ಓಡಿಸುತ್ತಾ , ಕೋಳಿ ಕೇಜ್ ಗಳನ್ನು ವ್ಯಾನಿಗೆ ತುಂಬಿಸುವವನ ಮುಖದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಎದುರಾಗುವುದು , ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನ ಪಕ್ಕದ ಸರ್ವೀಸ್ ರೋಡ್. ಇದೇ ನಮ್ಮ ವಾಕಿಂಗ್ ರಸ್ತೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಾಗುವುದರ ಸೂಚನೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅನೇಕ ಭಾವಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತವೆ.  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಮಾಯಾನಗರಿ ಮಲಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ರಾಕ್ಷಸಿಯಂತೆ , ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುವ ವಾಹನಗಳ ಶಬ್ದ ಆಕೆಯ ಉಸಿರಾಟದಂತೆಯೂ ಕೇಳಿಸಿ  ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಥ್ರಿಲ್  ಆಗುತ್ತದೆ.  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ  ಈ ನಿರ್ಜನವಾದ ಸರ್ವೀಸ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ , ಪಕ್ಕದ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ವಾಹನಗಳಿಂದಾಗಿ ಕಾಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹಿಂದುಳಿದುಬಿಟ್ಟೆವೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಉಂಟಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಾಗೋದು ರಾಜು ಮತ್ತವನ  ಅದ್ಭುತ ಮೊಪೆಡ್.  ಫಿನೈಲ್  ಊದುಬತ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಕೆಟ್ ಬಿಂದಿಗೆಯವರೆಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಆ ಮೊಪೆಡ್ ಒಂದು ಚಲಿಸುವ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್. ರಾಜು ಆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ಮೊಪೆಡ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೌಕಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ವೇಷ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದ ನೆನಪು ಬರುವುದು ಏಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಮುಂದೆ ನಡೆದಂತೆ ಸಿಗುವುದು ಒಂದು ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪ.  ಮದುವೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಫಂಕ್ಷನ್ ಇದ್ದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಡಗರದ ವಾತಾವರಣ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.  ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ   ಆರ್ಕಿಡ್ ಹೂವೋ , ಗುಲಾಬಿಯೋ ಅಥವಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಉಲ್ಲನ್ ಚೂರುಗಳಿಂದಲೋ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಧುವರರ ಹೆಸರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸುಂದರವಾದ ಕಮಾನು ಇರುತ್ತದೆ,   ಒಂದು  ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ವಧುವರರ ಹೆಸರನ್ನು ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಸ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕ ಕಾರೊಂದು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನ ಬಹಳ ಗಡಿಬಿಡಿ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಕಾಂಪೌಂಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಯ ಗಣಪ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ನಗುವಂತೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ.
ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ನಿರ್ಜೀವವಾದ ಕಟ್ಟಡ.

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಡೆದರೆ ಸಿಗುವುದು ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕಾಲೋನಿಗೆ ಸೇರಿದ ದೊಡ್ಡ ಕಾಂಪೌಂಡ್. ಒಳಗಿನ ವಿಶಾಲ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಂತೆ ದಟ್ಟ ಮರಗಿಡಗಳಿರುವುದು ಈ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೊಂದು ತಂಪಾದ ವಾತಾರಣ ನೀಡಿವೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ದಿನವಿಡೀ ಅದೆಷ್ಟೋ ನಿರ್ಜೀವ ದೇಹಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮ ಮಾಡುವ ಕ್ರಿಮೆಟೋರಿಯಂನ ಸುಂದರವಾದ ಕಟ್ಟಡ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಸುಂದರಿ ಶೂರ್ಪನಖಿಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ!
ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ ಡಿಪೋದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು , ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತ ಬಸ್ಸುಗಳು ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ತಮಗೆ ಜೀವ ನೀಡುವ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳಿಗೆ ಅಹಲ್ಯೆಯರಂತೆ ಕಾದಿರುತ್ತವೆ.

ಈಗ ಮತ್ತೆ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ವಾಪಾಸಾಗುವುದು. ಈಗ  ಬಂದ ಹಾದಿಯ ಚಿತ್ರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ಜನ ಸೀನಿಯರ್ ಸಿಟಿಜನ್ನರು, ಹಲವು ನಡುವಯಸ್ಕರು, ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಯೌವ್ವನಿಗರು ಹೀಗೆ ವಾಕಿಂಗ್  ಹೊರಟ ಅನೇಕರು ಎದುರಾಗುತ್ತಾರೆ.   ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ತಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಬಂದಿರಬಹುದಾದ  ಚಿಲ್ಟಾರಿಗಳೂ  ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಾಣುವುದುಂಟು.
ಹೀಗೆ ವಾಪಾಸಾಗುವಾಗ   ಪತಿರಾಯರು  ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಗಮನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಮುಂದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೇನಿಲ್ಲ , ನಾನು ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೆಳಗೇನನ್ನೋ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದರೆ ಎತ್ತಬೇಕಾದ ಕಷ್ಟ ಅವರದಲ್ವೇ ಅದಕ್ಕೆ ! ಹೌದು ಈಗ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ತಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿರುತ್ತವೆ.


ಸುಮಾರು ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿರುವ ಮರಗಳಿಂದ ಕೇಳುವ ಕಾಗೆ ಮರಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಸ್ತ್ರೀ ಪದ್ಯದ “ ಹಕ್ಕಿ ಗಿಲಕಿ ಹಿಡಿಸಿದಾಕೆ “ ಸಾಲುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯ ಕಾಡು ಗೊರವಂಕಗಳ ಕೊನೆ ಮೊದಲು ಕಾಣದ ಗುಂಪೊಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ವಾಯುವ್ಯದೆಡೆಗೆ ದಿನದ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಾರುತ್ತವೆ.  ಈ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸಾಲು ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಕವನವೊಂದರ “ ದೇವರು ರುಜು ಮಾಡಿದನು “ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.
ಹಕ್ಕಿಗಳ ದೊಡ್ದ ಗುಂಪು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹಾರಿದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾಗಿ ಬೆಳಗಾದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಪುಗಳು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಹಾರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.
ಈ ವೇಳೆಗೆ ಲಗ್ಗೆರೆ ಬ್ರಿಡ್ಜ್  ಸರ್ಕಲ್ ಬಳಿ ಹಾಲು ಏಜೆನ್ಸಿ , ಪೇಪರ್ ಏಜೆನ್ಸಿಯವರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ . ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಪೇಪರ್ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ , ನಂತರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಹುಡುಗರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುದಗೊಳಿಸುವ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ. ಅಲ್ಲಿಯ ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳ ರೈಸ್ ಬಾತ್ ಪರಿಮಳ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುತ್ತದೆ.  ಯಶವಂತಪುರದ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರಲು ಹೊರಟಿರುವ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯವರು , ಹೂವುಗಳ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಗಡಿಬಿಡಿ ಗಲಾಟೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ದೃಶ್ಯವೈಭವದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ , ಎದುರುಮನೆಯ ಆಂಟಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಗಾಸಿಪ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು , ಇಸಿಸ್ ಉಗ್ರರ ಬಗ್ಗೆ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ನ ಮುಂದಿನ ನಡೆಯವರೆಗೆ ; ನಮ್ಮದೇ ಮಲೆನಾಡಿನ ಇಂಬಳದಿಂದ ಹಿಡಿದು , ಅಮೆಜಾನ್ ನದಿಯ ಪಿರಾನ ಮೀನಿನವರೆಗೆ ; ಎಂದೋ ನೋಡಿದ ತಾಳಮದ್ದಳೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಣವೀರ್ ಕಪೂರನ  ಲೇಟೆಸ್ಟ್  ಸಿನೆಮಾದವರೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸಕಲೆಂಟು ವಿಚಾರಗಳು, ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆವ ಖುಷಿ ಬೋನಸ್. 

ಹಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಪಾಸಾಗುವಾಗ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಹಗುರವಾದ ಅನುಭವ . ಬೆಳಗಿನ ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರಪಂಚ ಬೇರೆಯದೇ . ಬೆಳಗಾದ ಮೇಲೆ ಇದೇ ಬೀದಿಗಳು , ಇದೇ ಪ್ರಪಂಚ ,  ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯದಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಗಿಜಿಗುಡುವ ಜನಪ್ರವಾಹ , ವಾಹನಗಳ ಸದ್ದಿನ ಮಧ್ಯೆ ಮುಂಜಾವಿನ ಮಾರ್ದವತೆ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬೀದಿಗಳು ಆಮೇಲೆ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ  ಮತ್ತೆ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುವಂತಾಗುವುದು ಸತ್ಯ.  


13-Apr-2015

ಗೆದ್ದಲು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ರೈತ

 ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆಯಿದು.   ಅದು ಎಪ್ರಿಲ್  ತಿಂಗಳಿನ ಕೊನೆ  .......ಮಲೆನಾಡಿನ ನೆತ್ತಿಯಂತಿರುವ ಕೊಡಚಾದ್ರಿ ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಊರು ನಿಟ್ಟೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಜೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಹಿಡಿದು ಹೊರಬಂದರೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ  ಒಂದು ವಿಧಧ ಮಣ್ಣಿನ ರಾಶಿ , ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಮೊಟ್ಟೆಯಂತಹ ವಸ್ತು . ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ಆ ರಾಶಿಯೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕುಳಿಯಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
 ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಡೆ ಇಂತಹ ಚಿತ್ತಾರ

ಬಹುಶಃ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಹುತ್ತ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಆ ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಮೊಟ್ಟೆಯಂತಹ ವಸ್ತು ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದರೆ ಅದೇನೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದಿತ್ತು ..ಆದರೆ ಆ ದಿನ ನಾವು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಾಸಾಗಲೇ ಬೇಕಿದ್ದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೇನಿರಬಹುದೆಂಬ ಕುತೂಹಲ ಆಗಾಗ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಡಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಗೆದ್ದಲಿನ ಗೂಡಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತು

 ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಘಟನೆಯ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಯಿತು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಮೊಟ್ಟೆಯಂತಹ ವಸ್ತು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತ್ತು .ಕೆದಕಿದಾಗ ಅಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಗೆದ್ದಲುಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ದಿನವೇ ಮನೆಗೆ ಯಾರೋ ನೆಂಟರು ಬರುವವರಿದ್ದರಿಂದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆ ಕಸದ ರಾಶಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಿಡಲು ಮನೆಯವರ್ಯಾರೂ ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಗುಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು.
 ಗೂಡಿನ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಲೂ ಇದೆ

ಮರುದಿನ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಆ ರಾಶಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಜಾಗದಲ್ಲೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಣಬೆ ಬೆಳೆದಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಆಗ ಇದು ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಹುತ್ತ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ ಆಗಿರಲಾರದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಂದು ಕೇವಲ ಅಣಬೆ ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಲುಗಳೇಕಿರಬೇಕಿತ್ತು? ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಓಡಾಡಿದ ಅನುಭವ. ಸರಿ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಗೂಗಲ್ ಮಾಹಾಶಯರು ...ಅವರಲ್ಲಿ  ಕೇಳಿದಾಗ ....... ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಾಟಕರಂಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಆಟ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಆದರೂ ನಾನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ನಿಜವೇಕೆಲ ಅನುಮಾನಗಳಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಗೂಗಲ್ ಮಹಾಶಯರೇ....ನನಗೆ ಬೇಕಿದ್ದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ವಿಡಿಯೋ ತುಣುಕೊಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತು. ಗೋವಾ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಬಟಾನಿಸ್ಟ್ ನಂದಕುಮಾರ್ ಕಾಮತ್ ತೆಗೆದ ಆ ವಿಡಿಯೋದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮೈಲ್ ಮಾಡಿ , ನನ್ನ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು , ನಾನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೊ ಕಳಿಸಿದೆ . ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಅವರಿಂದ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಹುತೇಕ ಅನುಮಾನಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿತ್ತು. 


ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಹಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಲು ಮತ್ತು ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಸಹಜೀವನ  ಪ್ರಾಕೃತಿಕವಾಗಿ ತುಂಬ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.

ಗೆದ್ದಲು ಮತ್ತು ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಸಂಘಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವೆರಡರ ಜೀವನ ವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಯುವುದು ಅವಶ್ಯಕ. 
 ಪುಟ್ಟ ಅಣಬೆಗಳು


ಶಿಲೀಂದ್ರ
ಫಂಗಸ್ ಅಥವಾ ಶಿಲೀಂದ್ರ ಸಸ್ಯವೂ ಅಲ್ಲದ , ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಅಲ್ಲದ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿ. ಸಸ್ಯಗಳಂತೆ ಸ್ವಂತ ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾರದು , ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಚಲಿಸಲಾರದು .ಆದರೆ ಜೀವಂತ ಅಥವಾ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಸ್ಯಗಳಂತೆಯೆ ಬೆಳೆದು , ಅದರರೊಳಗೆ ತನ್ನ ಬೇರಿನಂತಹ ಹೈಪೆಯನ್ನು ತೂರಿಸಿ ಅದರ ಮೂಲಕ ಕಿಣ್ವಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿ ಆ ಸಾವಯವ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸರಳ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ , ಅದರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ರಿಂಗ್ ವರ್ಮ್ ನಂತಹ ಫಂಗಸ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು , ನಾವು ತಿನ್ನುವ ದೋಸೆ ಇಡ್ಲಿಯಲ್ಲಿ, ಬ್ರೆಡ್ ಪಿಡ್ಜಾದಲ್ಲಿ , ವೈನ್ ಗಳಲ್ಲಿ  ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟವೆಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವು ನಮಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿವೆ.
ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಸಸ್ಯಗಳಂತೆಯೇ. ಹೈಪೆಗಳ ಕವಲೊಡೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಹೊಸ ಶಿಲೀಂದ್ರ ಉದಯಿಸುವುದು ಒಂದು ವಿಧ.   ಇನ್ನೊಂದು ವಿಧದ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದರಿಂದ ಫ್ರುಟಿಂಗ್ ಬಾಡಿ ಅಥವಾ ಅಣಬೆ ಬೆಳೆದು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಪೋರ್ ಗಳಿಂದ ಹೊಸ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳು  ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ  .

ಗೆದ್ದಲು
ಗೆದ್ದಲುಗಳು  ಸಂಘಜೀವಿಗಳು. ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ ಪರಿವಾರ , ಸೈನಿಕ ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಾರ ಹುಳುಗಳು ಎಂಬ ಮೂರು ಜಾತಿಯ ಹುಳುಗಳಿರುತ್ತವೆ.   ರಾಜ ಮತ್ತು ರಾಣಿಯರದು ಕೇವಲ ಮೊಟ್ಟೆಯಿಡುವ ಕೆಲಸ , ಸೈನಿಕ ಹುಳುಗಳದ್ದು ಗೂಡಿನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೊಣೆ  .  ಆಹಾರ ಸಂಗ್ರಹಣೇ , ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವುದು , ಮರಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕೆಲಸಗಾರ ಗೆದ್ದಲುಗಳು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊರೆದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಅನೇಕ ಕೋಣೆಗಳುಳ್ಳ ಗೂಡು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಕೆಲಸಗಾರ ಹುಳುಗಳು ಗೂಡಿನಲ್ಲಿಯ ವಾತಾವರಣದ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ನಿಯತ್ರಿಸಲು ಅದರ ಮೇಲೆ ಎತ್ತರವಾದ ಹುತ್ತವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತವೆ.

ಸಸ್ಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸೆಲ್ಯುಲೋಸ್ ಗೆದ್ದಲುಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ಸಸ್ಯಜನ್ಯವಾದ ಒಣ ಮರ , ಪೀಠೋಪಕರಣ , ಕಾಗದ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ತಿನ್ನಬಲ್ಲವು!   ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಸೆಲ್ಯುಲೋಸ್ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವು ಕೆಲ ಸೂಕ್ಷಾಣುಗಳ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಗೆದ್ದಲುಗಳ ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಕೆಲ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು , ಪ್ರೋಟೋಜೋವಾಗಳು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಕಿಣ್ವಗಳು ಸೆಲ್ಯುಲೋಸನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತವೆ.

ಗೆದ್ದಲು ಮತ್ತು ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಸಂಘಜೀವನ
ಆದರೆ ಕೆಲ ಜಾತಿಯ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಸೆಲ್ಯುಲೋಸನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲವು ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ . ಅಂತಹ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಲುಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿಯೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ.
ಕೆಲಸಗಾರ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ತಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸುತ್ತವೆ. ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾದ ಆ ಆಹಾರವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿ ಫಂಗಸ್ ಕಾಂಬ್ ರಚಿಸುತ್ತವೆ ನಂತರ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಂದ ಫಂಗಸ್ ಸ್ಪೋರ್ ಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಸೆಲ್ಯುಲೋಸ್ ಭರಿತವಾದ ಫಂಗಸ್ ಕಾಂಬ್ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆವ ಫಂಗಸ್ ತನ್ನ ಕಿಣ್ವಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ. ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಸರಳ ಸಕ್ಕರೆಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ಗೆದ್ದಲುಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತವೆ.
ಫಂಗಸ್ ಮತ್ತು ಗೆದ್ದಲುಗಳ ಈ ಸಹಜೀವನ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಬಾಳ್ವೆಗೊಂದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.

ಅಂದು  ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಗೆದ್ದಲುಗಳ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಶಿಲೀಂದ್ರದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಅಣಬೆಯಾಗಿತ್ತು. Macrotermitinae ಜಾತಿಯ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ Termitomyces  ಎಂಬ ಜಾತಿಯ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ಬೇಸಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ನೆಲದಾಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆದ್ದಲುಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ನಡೆಸುವ ಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಗೆದ್ದಲುಗಳು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಫಂಗಸ್ ಕಾಂಬ್ ಗಳನ್ನು ಹೊರತಂದು ಹಾಕುತ್ತವೆ . ಅಲ್ಲಿ Termitomyces microcarpus Heim ಎಂಬ ಈ ಅಣಬೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಅಣಬೆ ಬೆಳೆದು ಅದರಲ್ಲಿನ ಸ್ಫೋರ್ ಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹೊರಚೆಲ್ಲುವಾಗ ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಗೂಡಿಗೊಯ್ದು ಹೊಸದಾಗಿ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ವ್ಯವಸಾಯ ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಗೋವಾ,ಕೊಂಕಣದಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವ ಈ ಅಣಬೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಗೋವಾದ ಬಟಾನಿಸ್ಟ್ ನಂದಕುಮಾರ್ ಕಾಮತ್ 
ನಂದಕುಮಾರ್ ಕಾಮತ್ ಅವರ ವಿಡಿಯೋ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು 
https://www.youtube.com/watch?v=T0sBMfdUvq0
https://www.youtube.com/watch?v=aGis1BRv6s8

ಅಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ದೇಹದ ಗೆದ್ದಲುಗಳು ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು   ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಆ ಶಿಲೀಂದ್ರಗಳಿಗೂ ಬದುಕಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವುದು , ಪ್ರಕೃತಿಯು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಬದುಕಲು  ಹೇಗೆಲ್ಲ ದಾರಿತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೊಂದು ನಿದರ್ಶನ.

15-Mar-2015

ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು – ಅಂಕಗಳು


ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಎಪ್ರಿಲ್ - ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ  ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಬೋರ್ಡ್ ಎಕ್ಸಾಮ್ ಫಲಿತಾಂಶ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ  ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶಾಲೆಗಳು , ಟ್ಯೂಷನ್ ಸೆಂಟರ್ ಗಳ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಅದರಲ್ಲಿ  ತಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ  100% ರಿಸಲ್ಟ್ ಅಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ . ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳ  ಫೋಟೊಗಳು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಅವರು ತೆಗೆದ ಶೇಕಡಾವಾರು ಅಂಕಗಳನ್ನು ನಮೂದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.  ನಲವತ್ತು - ಐವತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ  90% ಮೇಲೆಯೆ ತೆಗೆದಿರುತ್ತಾರೆ .   ಪೇಪರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳು ಲಿಸ್ಟ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ , ಪರಿಚಯದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೂ ಎಲ್ಲರದೂ  85% ಮೇಲೆಯೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಓದುವಾಗ ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಇಪ್ಪತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತರ ಮೇಲೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವವರು ಬುದ್ಧಿವಂತರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರು .  ಎಂಬತ್ತು ಎಂಬತ್ತೈದು ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವವರು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರು , ಅಂತವರು  ಇಡೀ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು . ಇನ್ನು ತೊಂಬತ್ತರ ಮೇಲೆ ಅಂಕಗಳನ್ನುತೆಗೆಯುವವರಂತೂ ಜೀನಿಯಸ್ ಅಂತಲೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು , ಅಂತವರು ಒಂದು ತಾಲ್ಲೂಕಿಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಜನ ಇದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು .

ಆದರೆ ಈಗಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮಾರ್ಕ್ಸ್  90ರ ಮೇಲೆಯೆ ಇರಲು ಕಾರಣವೇನು?  ಅವರು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಯೆ? ಕಾಲ ಮುಂದುವರೆದಂತೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ  ಐಕ್ಯೂ ಹೆಚ್ಚುವುದು ಸಹಜ. ಬೆರಳತುದಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಹಿತಿ ದೊರಕುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳು  ನಮಗಿಂತ ಚುರುಕಿರಬಹುದು , ಆದರೂ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಈ ಅತಿ ಪ್ರಗತಿ ಸಹಜವೇ? ಪಾಠಗಳು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿವೆಯೆ  ಅಥವಾ  ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಧಾನವೇ ಸರಳೀಕೃತಗೊಂಡಿದೆಯೆ?  ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಮಗಳು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದಾಗ .

ಈಗ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳು ಒಂಬತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ವರ್ಷ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ  . ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲೂ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ , ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕೇ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕೂಡ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳು ಟ್ಯೂಷನ್ನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪಾಠಗಳು ಮುಗಿದಿರುತ್ತವೆ.   ಪ್ರತೀ ವಾರವೂ ಟೆಸ್ಟ್ ಗಳು  ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಠಗಳನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅರ್ಧವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಮೊದಲನೇ ಸಿದ್ಧತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಿಂದ ಜನವರಿ ವರೆಗೆ ಮತ್ತೆರಡು ಬಾರಿ ಸಿದ್ಧತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಸಾಯಂಕಾಲ ಆರರವರೆಗೂ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಚ್ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆಯದೆಯೆ ಅದರೊಳಗಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳುವಷ್ಟು ಬಾರಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕೂಡ ಪಾಠ ಬಾಯಿಗೇ ಬರುವಂತೆ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ  ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸುವ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೆ ಹೊರತು ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುವಂತೆ , ಯಾವುದೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕೆರಳುವಂತೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವವರು ಕಡಿಮೆಯೆ.  ಹೆಚ್ಚಿನ ಪೋಷಕರಿಗೂ ಕೂಡ ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ . ಹೀಗಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಅತ್ಯಂತ ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಚಟವಟಿಕೆಗಳೂ ಗೌಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ತಲೆದೋರಬಹುದು. ಓದಿದ್ದನ್ನೇ ಓದಿ ಬೇಸರವಾಗಿ , ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆಯೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಬರಬಹುದು.

ಶಾಲೆಗಳು  ತಮ್ಮ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು , ಪೋಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಸಿಗಲು ಅನುಕೂಲವಾಗಲಿ ಎಂದೋ , ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿಯೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಂಕ ಗಳಿಸುವ

ಯಂತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿಸಿರುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆಯೆ? ಎಂದಾದರೂ  ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ವ್ಯವಧಾನ ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆಯೆ? 

08-Mar-2015

ನನ್ನ ಅಮ್ಮಮ್ಮ


 

ಇಂದು ಮಾರ್ಚ್ ಎಂಟು , ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆಯಂತೆ .   ಮಹಿಳೆ ಎಂದೊಡನೆ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ನನ್ನ ಈ  ಅಮ್ಮಮ್ಮ  ( ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ತಾಯಿ  ) .

ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವಕ್ಕೆದ್ದು ಅಂಗಳ ಸಾರಿಸಿ ಅವರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಸುಂದರವಾದ ರಂಗೋಲಿಯ ಕೌಶಲ್ಯ . ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ  ಒರಳುಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ರುಬ್ಬಿ , ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ  ಹದವಾದ ಸಾರು , ಗೊಜ್ಜು , ದೋಸೆ ಇಡ್ಲಿಗಳು , ಗರಿಗರಿಯಾದ ಚಕ್ಕುಲಿ , ಕೋಡುಬಳೆಗಳ ರುಚಿಯ ನೆನಪು   . 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ , ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಲಗೈನ ಒಂದು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಜೇನುಮೇಣವನ್ನೂ ,ಇನ್ನೊಂದು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಊನವಿಲ್ಲದಂತೆ  ಹಣೆಯಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಗುಂಡನೆಯ ಬೊಟ್ಟಿನ ಶಿಸ್ತು.
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಗೌರಿ ದನದೊಂದಿಗೆ ಗೆಳತಿಯಂತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಕತೆಯ ಆತ್ಮೀಯತೆ . 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಬಾವಿಯ ನೀರು ಸೇದಿ , ಹಂಡೆ ತುಂಬಿಸಿ , ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಕಾಯಿಸಿ , ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತಟ್ಟಿ ಮೀಯಿಸುವಾಗಿನ ವಾತ್ಸಲ್ಯ .
 ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಅವರೇ ಬೆಳೆಸಿದ ಬಸಳೆ , ಬೆಂಡೆ , ತೊಂಡೆ , ಅವರೆ , ನಿಂಬೆಗಿಡಗಳ ತಾಜಾತನ , ಮಲ್ಲಿಗೆ , ಕನಕಾಂಬರ , ಜಾಜಿ , ಕಾಬಾಳೆ ಹೂವುಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ. 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ  ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವಾರಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕತೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗಿನ ತಾದ್ಯಾತ್ಮ , ಅದು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಲೋಕಜ್ಞಾನ. 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಸುಶ್ರ್ಯಾವ್ಯವಾಗಿ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಡುಗಳು. 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ದೇವರ ದೀಪದೆದುರಿನ ಬೆಳಕು , ಭಜನೆಯಲ್ಲಿನ ಭಕ್ತಿ. 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ದಿನವಿಡೀ ಕೆಲಸದ ನಂತರವೂ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಗುಮುಖದ ಉಲ್ಲಾಸ . 
ಅಮ್ಮಮ್ಮನೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾಗಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಕಿ.

ಅಮ್ಮಮ್ಮ - ಅಜ್ಜ



ನಿಜ,  ಅವರೇನೂ ವಿಶೇಷ ಸಾಧನೆಗೈದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತವರಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಮಹಿಳಾವಾದದ ಅರಿವಿದ್ದ ಚಿಂತಕಿಯಲ್ಲ . ಗಂಡ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಸಂಸಾರ ನೆಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆಯಾಕೆ.  ಆದರೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಅವರ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವಂತದ್ದಾಗಿತ್ತು.  

ಬಾಲ್ಯದ ಕೆಲವರ್ಷಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಅಮ್ಮಮ್ಮನೊಡನೆ ಕಳೆದ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅವರ ನೆನಪು ಹೀಗೆಯೆ ಉಳಿದಿದೆ, ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ.
ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರುಗಳು - ಅಮ್ಮಮ್ಮ , ಅಮ್ಮ , ನಾನು . ನನ್ನ ಮಗಳು (ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಫೋಟೊ)


 ಅಜ್ಜ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮಮ್ಮನದು ಸುಮಾರು ಐವತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ದಾಂಪತ್ಯ .  ಮುಂಗೋಪದಿಂದಾಗಿ ಅಜ್ಜ ಬೈಯ್ದರೂ ಅದನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಸಹಜವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ,  ಗಂಡನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಹೇಳುವುದರೊಳಗೇ ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದ  ಹೆಂಡತಿ , ಯಾವುದೇ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿ , ಚರ್ಚಿಸಿಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುವ ಗಂಡ , ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳಯರಂತಾಗಿದ್ದುದು , ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು  ಬಹಳವಿದೆ.

ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿ , ಅದರೊಡನೆ ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯಗಳಾದ ಓದು , ಸಂಗೀತಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು , ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಳಿದ್ದರು ಅಮ್ಮಮ್ಮ. ಆದರೆ ಕಾಲ ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿಯೆಂದರೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.  ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು , ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ದುಖ್ಖಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಂತೂ  ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು  ಯಾವುದರ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮಗುವಿನಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು . ಇಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನು  ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳು. ಅವರು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ.
ಈ ಮಹಿಳಾದಿನದಂದು ಅವರಿಗೊಂದು ನಮನ.