03-Mar-2017

ವಿಶ್ವವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನ



ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿನ ಜಂಜಾಟಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂತೋಷವಾಗಿಡಬಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಸಂಗತಿಯನೊಡನೆ ತಾದ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧಿಸುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಯೊಬ್ಬನ ಕನಸಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ದೇವರ, ಗುರುವಿನ ಧ್ಯಾನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವಾದರೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಹವ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಪ್ರಿಯನೊಬ್ಬ ಸುಂದರ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭೂತಿಗೊಳಗಾದರೆ, ಕಲಾಸಕ್ತನೊಬ್ಬ ಕಲೋಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭೂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.    ಈ ಒಂದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭೂತಿಗಾಗಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಅರಸಿ ಹೊರಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವದಲ್ಲೇ ಇದನ್ನು ಪಡೆದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ಇಂತಹ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಣಿಜಗತ್ತಿಗೂ ಎತ್ತಲ ನೆಂಟು? ಜೀವಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತರೆಂದುಕೊಂಡಿರುವ ನಾವು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದ ಜೀವಿಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಕೃತಿಯೆಂಬ ಮಾಹಾಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ತಾದ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಗಳೆನ್ನಬಹುದು.
ಬಾಲ್ಯ
 ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಕೀಟಗಳು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೆ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಪಕ್ಷಿಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಲಹೀನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಸೋದರ ಮರಿಗಳೇ ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಣ್ಣೂ ಸಹ ಕಾಣದ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿ ಮರಿಯೊಂದು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಅಥವಾ ತಂದೆಯ ಇರುವಿನ ಸುಳಿವು ದೊರಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕೂಗುತ್ತದೆ, ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೂಗುವ ಮರಿಗಳಿಗೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಬೇಗ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹಾರಲು ಕಲಿತಷ್ಟೂ ಅದು ಬದುಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಾದ ಕಂಬಳಿಹುಳುವೊಂದು ತನ್ನ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅತೀ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ತಿಂದು ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಚಯಗೊಂಡ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಕೋಶಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ರೆಕ್ಕೆ ಗಳಿಸಿ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
 ಮನೆಯ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮರಿಗಳು, ಮಲಗಿರುವ ಅಮ್ಮನ ಬಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನಾಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ತಾಯಿ ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನು ಆಕಡೆ ಈಕಡೆ ಆಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಅತ್ಯಂತ ತಲ್ಲೀನತೆಯಿಂದ ಮರಿಗಳು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಚ್ಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಟದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ವಿಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  

ಈ ಎಲ್ಲ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಬಾಲ್ಯವೆಂಬುದು ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಯನದ ಕಾಲ. ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮುಂದಿನ ಜೀವನ ಸುಗಮ.  ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮರಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಕಂಟಿತವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತವೆ.
ಇದು ಮಾನವನ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿನ ಕಲಿಕೆ ಮುಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವ ದಾರಿದೀಪ. ಬದುಕಿನ ಆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಎರಡನ್ನೂ ಗಳಿಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ.
ಯೌವ್ವನ
ಹುಲಿ, ಸಿಂಹ ಮೊದಲಾದ ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಉಗುರುಗಳನ್ನು ಒರಟಾದ ಮರದ ಕಾಂಡಕ್ಕೆ ತಿಕ್ಕಿ ಚೂಪಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದು ಅವುಗಳು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಅತೀ ಅವಶ್ಯಕ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದಿನಿತೂ ಕೊಳೆ ಕಸ ಕೂರದಂತೆ ಆಗಾಗ ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಹಾರುವಾಗ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಜಾಗವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಚ್ಚಿನಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನೆಲೆ ಹೊಂದುವುದು ವಾಸ, ಆಹಾರ, ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತ.
ಆಕ್ಟೋಪಸ್ ಅಕಶೇರುಕಗಳಲ್ಲೇ ಅತೀ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಪ್ರಾಣಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ತನ್ನನ್ನು ಭಕ್ಷಕಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನೇಕ ಉಪಾಯ ಹೂಡುತ್ತದೆ.ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ ವೈರಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದಿರುವಂತೆ, ವಾಸನೆ ತಿಳಿಯದಿರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಇಂಕಿನಂತಹ ದಟ್ಟ ಬಣ್ಣದ, ಕೆಟ್ಟ ವಾಸನೆಯ ದ್ರವವನ್ನು ಎರಚಿಬಿಡುವುದು, ವೈರಿಯನ್ನು  ಭಯಪಡಿಸುವಂತೆ  ದೇಹವನ್ನು ಹಾವಿನ ಆಕಾರಕ್ಕೆ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ತನ್ನ ಎಂಟು ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಕಳಿಚಿಕೊಂಡು ವೈರಿಯನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುವುದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದವು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯೌವ್ವನವೆಂಬುದು ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ದಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಆಹಾರ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ, ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ.
ನಮ್ಮ ಯೌವ್ವನವನ್ನೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಮೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಾವು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಉನ್ನತಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸುವುದು, ನಮ್ಮ ಕೌಶ್ಯಲ್ಯ ವೃದ್ದಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮನವಿಟ್ಟು ಮಾಡುವುದು, ನಮ್ಮದೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳೆಂಬ ವೈರಿಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ.
ಸಂತತಿ
Oophaga pumilio ಮಧ್ಯ ಅಮೆರಿಕಾದ ಮಳೆ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ವಿಷಕಪ್ಪೆ. ಇದು ತನ್ನ ಮೊಟ್ಟೆ, ಮರಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ವಿಧಾನ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು.  ಮಳೆಕಾಡುಗಳ ದಟ್ಟ ಮರಗಳ ಬಳಿ ಇದರ ವಾಸ. ಹೆಣ್ಣು ಕಪ್ಪೆಯು ಸಂಗಾತಿಯ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತದೆ. ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಕಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಕೆಲಸ ಗಂಡಿನದು. ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತೇವಾಂಶ ಅವಶ್ಯಕವಾದ್ದರಿಂದ ಗಂಡು ಕಪ್ಪೆ ತನ್ನ ಮೂತ್ರವನ್ನೇ ಸಿಂಪಡಿಸಿ ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ.೧೦-೧೪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಒಡೆದು ಮರಿಗಳು(ಗೊದಮೊಟ್ಟೆ) ಹೊರಬರುತ್ತವೆ. ಕಪ್ಪೆಯ ಮರಿಗಳು ಬೆಳೆಯಲು ನೀರಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಹೆಣ್ಣು ಕಪ್ಪೆ ಒಂದೊಂದೇ ಮರಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮಳೆಕಾಡುಗಳ ದೈತ್ಯ ಮರವನ್ನೇರುತ್ತದೆ. ನೀರು ಬೇಕಾದರೆ ಮರವನ್ನೇರುವುದೇಕೆಂದಿರಾ? ಆ ದೈತ್ಯ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಬಂದಳಿಕೆ ಸಸ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಮಳೆನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ.  ಇಂತಹ ಒಂದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ನೀರಿನ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಒಂದೊಂದು ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ತಾಯಿಕಪ್ಪೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಭಕ್ಷಕಗಳ ಕಾಟ ಕಡಿಮೆಯೆಂಬುದು ಬಹುಶಃ ಈ ವಿಧಾನ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟೊಡನೆ ತಾಯಿ ಕಪ್ಪೆಯ ಕರ್ತವ್ಯ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಮರಿಗಳು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ದದಾಗುವವರೆಗೂ ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳವರೆಗೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರಿಗಳಿರುವಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಿ ತನ್ನದೇ  ಅಂಡಾಣುಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಕಪ್ಪೆಯಂತಹ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಿಯೊಂದು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿ ಬೇಡುವ ಈ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಧ್ಯಾನವೇ ಅಲ್ಲವೆ?
ಮಳೆಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಂಗಟ್ಟೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿ ಮರದ ಪೊಟರೆಯೊಳಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ತಾನೂ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಕಾವು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಗೂಡಿಗೆ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ರಂದ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಗೂಡನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಮರಿ ಹೊರಬರುವವರೆಗೂ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವ ಹೆಣ್ಣುಹಕ್ಕಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಗಂಡು ಮಂಗಟ್ಟೆ ಹಕ್ಕಿಯದು. ತಮ್ಮ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಂಗಟ್ಟೆ ದಂಪತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಮುಡಿಪಾಗಿಡುತ್ತವೆ.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಸಸ್ತನಿ ಕಾಂಗರು ತನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ರೀತಿಯೆ ಅನನ್ಯ. ಅದರ ಮರಿಗಳು ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣೂ ಸಹ ಕಾಣದ ಮರಿ ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೇಗೋ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ತಾಯಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ ನುಸುಳುತ್ತದೆ. ಈ ಚೀಲದಲ್ಲಿರುವ ಮೊಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಹಾಲು ಹೀರುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಈ ಮರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೆ ತಾಯಿ ಕಾಂಗರೂ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮರಿ ಹೊರಬಂದ ನಂತರ ತಾಯಿಯ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮೊಲೆಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಕಾಂಗರೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರಿಯನ್ನೂ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮರಿಯನ್ನೂ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಎರಡು ಮೊಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೋಷಕಾಂಶವಿರುವ ಹಾಲು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವುದು ವಿಶೇಷ.

ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ವ್ಯಯಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮರಿಗಳು ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಕೌಶಲ್ಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಪಾಡಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತವೆ. ನಂತರ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕೊತ್ತಾಯ ಪ್ರಾಣಿಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾನವರೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಿಜ. ಮಕ್ಕಳ ಕೌಶಲ್ಯಾಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವವರು, ತಮ್ಮ ಮುಪ್ಪಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ  ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವವರು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಕಳೆಯುವವರು, ಆಸ್ತಿ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನೇ ಸಾಯಿಸುವವರು...ಒಹ್ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಸಂಭಂದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮುಖಗಳು.....ಅದರಿಂದಾಗಿಯೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ನೋವುಗಳು ಅಲ್ಲವೆ?

ಸಾವು
ಬಹುಶಃ ಮಾನವ ಸಾವಿಗೆ ಹೆದರುವಷ್ಟು ಬೇರಾವ ಜೀವಿಯೂ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾವನ್ನು ಮುಂದೂಡಲು, ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿಬಿಡಲು ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಮಾನವ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ.  ಹುಟ್ಟು ಬದುಕು ತನ್ನ ಸಂತತಿಗೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕೌಶಲ್ಯ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವಿಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತವೆ. ವಯಸ್ಸಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಬರುವ ಸಾವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಮಾನವನಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅವನ ಅರ್ಧ ಮನಃಕ್ಲೇಶ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.
ಮರುಹುಟ್ಟು
“Energy can neither be created nor be destroyed” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ ವಿಜ್ಞಾನ. "ಭೌತಿಕ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಾವುಂಟು ಆದರೆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಾವಿಲ್ಲ" ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಮಾತು. ಮರುಹುಟ್ಟು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಮನೆಯ ಅಡಿಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಸತ್ತು ಬಿದ್ದ ಜಿರಲೆಯೊಂದು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಸಾವಿರಾರು ಇರುವೆಗಳ ದೇಹದ್ರವವಾಗಿ ಜೀವ ಪಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಗಿಡಮರಗಳ ಒಣಗಿ ಬಿದ್ದ ತರಗಲೆಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸೂಕ್ಷಾಣುಗಳ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮೂಲ ಧಾತುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಸ ಗಿಡಮರಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.  ಹುಲಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಜಿಂಕೆಯೊಂದು ಕೇವಲ ಹುಲಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಉಳಿದ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ಹೈನಾ, ರಣಹದ್ದು, ಕಾಗೆ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಣುಗಳಿಗೂ ಆಹಾರವಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ಜೀವಚಕ್ರ ಹೀಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಕೊನೇಹನಿ

ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಬದುಕನ್ನು ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಆಯಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿ, ಕೊನೆಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮೋಹಗಳಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಮುಕ್ತರಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬದುಕಿಲ್ಲ.  

24-Jan-2017

"ಉತ್ತರಕಾಂಡ" - ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು

ನನಗ್ಯಾವಾಗಲೂ ಮಹಾಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ರಾಮಾಯಣ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರಸವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ನವರಸಗಳೂ ತುಂಬಿದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳೇ ಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಸಹ ಮಾನವ ಸಹಜ ರಾಗ ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಜೀವಂತವೆನ್ನಿಸುತ್ತವೆ.
 ಆದರೆ ರಾಮಾಯಣ ಕರುಣರಸ ಪ್ರಧಾನವಾದದ್ದು.  ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ  ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳ ಪೋಷಣೆಯೆ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ.  ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಾದ ರಾಮನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ದ್ವಂದ್ವಮಯವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಹೆಸರಿಗೆ ನಾಯಕಿಯಾದರೂ ಸೀತೆಯ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಕೂಡ ಪೇಲವವಾಗಿದೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದ ಆಜ್ಞಾನುವರ್ತಿಯಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಲಕ್ಷಣನ ಹೆಂಡತಿ ಊರ್ಮಿಳೆಯದಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿತ ಪಾತ್ರ.  ಮದುವೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಣ್ಣನ ಸೇವೆಗೆಂದು ಹೊರಡುವ ಗಂಡನನ್ನು ಪಡೆದ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮನಮುಟ್ಟುವ ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಊರ್ಮಿಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕವಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ.
ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬ ಎರಡೇ ವಿಧಧ ಪಾತ್ರಗಳು, ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಅತಿಯಾದ ಆದರ್ಶಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ಬಳಲಿದರೆ ಕೆಟ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳು ಒಳ್ಳೆಯವರ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲೆಂದೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತೆ ತೋರಿ ಬೇಸರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ರಾಮಾಯಣ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇರದ, ಹೀಗಿದ್ದರೆ ಸುಂದರವೆಂಬ, ಕಲ್ಪನೆಯ, ಆದರ್ಶ ಸಮಾಜವೊಂದರ ಕತೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿನ ಈ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲವೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಲೆಂದೇ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಉತ್ತರಕಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ,

ಭೈರಪ್ಪನವರ ಪರ್ವ, ದಾಟು, ಸಾರ್ಥ, ಗೃಹಭಂಗ ಮೊದಲಾದ ಕಾದಂಬರಿಗಳಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಇಲ್ಲವಾದರೂ,"ಉತ್ತರಕಾಂಡ"ವು ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ಸೀತೆ, ಊರ್ಮಿಳೆ, ಕೌಸಲ್ಯ, ಸುಮಿತ್ರ ಮೊದಲಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರಗಳ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಮೂಲ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಪಾತ್ರಗಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬದಲಾಯಿಸದೇ, ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿವಂತೆ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದ ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

 ಸೀತೆಯ ಮುಖಾಂತರ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೀತಿಯ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಲ್ಲಿ ನೊಂದಿರುವ ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು, ಗೌತಮರೊಡನೆ ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಮೃದು ಹೃದಯಿ, ಬೇಡರ ಜಾತಿಯ ಗುಹನನ್ನು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನೆನ್ನುವ, ಬೇಡರ ಜಾತಿಯ ತಪಸ್ವಿನಿಯಂತಿರುವ, ಶಬರಿಯ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮೇರು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ರಾಮ, ರಾಜನಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದೊಡನೆ ರಾಜಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ,  ಸೀತೆಯನ್ನು ತೊರೆಯುವ, ಶೂದ್ರ ತಪಸ್ವಿ ಶಂಭೂಕನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಷ್ಟು ಕಠೋರ ಹೃದಯಿಯಾಗಿಬಿಡುವ ಧರ್ಮದ ಮತ್ತೇರಿದ ರಾಮ.

 ತನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ನೇರಾನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವ,  ಅತ್ಯಂತ ವಾಸ್ತವಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುವ ಊರ್ಮಿಳೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಕ್ಕ ಸೀತೆ, ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಬಿರುನುಡಿಗಳನ್ನಾಡಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ವರ್ತನೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ  ವಿವೇಕ ಅವಳಲ್ಲಿರುವುದು ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ಅಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಗೌರವಗಳಿದ್ದರೂ ಅವನು ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ, ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಒರಟನಾದರೂ ಮೃದು ಹೃದಯಿಯಾದ,  ಲಕ್ಷ್ಮಣ  ಆಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.   ಸೀತೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ನಡುವೆ ಇದ್ದರಬಹುದಾದ ಗೆಳೆತನವೇ, ಮೂಲ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿತವಾದ ಪೂಜ್ಯಭಾವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಾಸ್ತವ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೂಲ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ, ರಾವಣನ ಹೆಂಡತಿ ಮಂಡೋದರಿ ಉತ್ತಮ ಗುಣವುಳ್ಳ ಪತಿವ್ರತೆ. ಆದರೆ "ಉತ್ತರಕಾಂಡ"ದಲ್ಲಿ   ಮಂಡೋದರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಭೀಷಣನ ಹೆಂಡತಿ ಸರಮೆ ಮಂಡೋದರಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾಳೆ.
ಪತಿವ್ರತೆಯರಲ್ಲೊಬ್ಬಳೆಂದೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವ ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿ, ವಾಲಿ, ಸುಗ್ರೀವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ತನ್ನ ವಶಾನುವರ್ತಿಗಳನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ಚಾಲಾಕಿ ಹೆಂಗಸಾಗಿ  ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ರಾವಣ ವಧೆಯ ನಂತರ, ಕುಲದ ಮರ್ಯಾದೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದೆನೆ ಹೊರತು ನಿನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ರಾಮ ಸೀತೆಯ ಮನದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ  ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿ ನಂತರ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ನಡುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯ ಸೀತೆಯ ಅಂತರಂಗ ಎಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದಿರುವುದು   ಒಂದು ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಲಿಂಕ್ ಆಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿತು.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕಲೆಯಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳಮದ್ದಲೆ. ಹೀಗೆ ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳ ಮನಮಂಥನ ನಡೆಸಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಹೊಳಹು ಕೊಡುವುದು ತಾಳಮದ್ದಲೆಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಮೂಲ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲಕ್ಷಿತ ಪಾತ್ರವಾದರೂ , ಅವರ ಚಿಂತನೆ, ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿಬಿಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಈ ಕಲಾವಿದರದ್ದು.  ಆದ್ದರಿಂದ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳಮದ್ದಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದವರಿಗೆ ಈ ಕೃತಿ ತೀರಾ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
   










17-Oct-2016

"ಅಕ್ಷಯಾಂಬರ" ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅನಿಕೆಗಳು


“ಅವಧಿ” ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಧ್ಯಾರಾಣಿಯವರ ವಿಮರ್ಶೆ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಈ "ಅಕ್ಷಯಾಂಬರ" ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು ಎನ್ನಿಸಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ನಾಟಕವೆಂಬುದು ನನಗಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನೀನಾಸಂ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಶಿಬಿರದ ನಾಲ್ಕನೆ ದಿನದ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಲಭಿಸಿತು.



ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಗಂಡುಕಲೆ ಎನ್ನಿಸಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನ ರಂಗವನ್ನು ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಹವ್ಯಾಸಿ ಕಲಾವಿದೆಯರಾಗಿಯೆ ಉಳಿದದ್ದು ಹೆಚ್ಚು. ವೃತ್ತಿ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಮಹಿಳೆಯರಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಗಂಡಸರು ಮಾತ್ರವೇ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸ ಎಂದೆನಿಸಿದ್ದ ಅನೇಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಲೆಯಂತಹ ಸೃಜನಶೀಲ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಈ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯಿರುವುದು ಅಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದರೂ ಸತ್ಯ. ಇಂತಹ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಉಂಟಾಗಬಹುದಾದ ತಾಕಲಾಟಗಳ ಸಮರ್ಥ ಚಿತ್ರಣ “ಅಕ್ಷಯಾಂಬರ”.

ಕೇವಲ ದ್ರೌಪದಿ ವೇಷಧಾರಿ ಗಂಡು ಮತ್ತು ಕೌರವ ವೇಷಧಾರಿ ಹೆಣ್ಣು ಎರಡೇ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಬೇರೂರಿರುವ ಗಂಡು, ಹೆಣ್ಣಿನ ಮಾದರಿಯ ಮಿಥ್ಯೆಯನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಈ ನಾಟಕ.

ದ್ರೌಪದಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸಾದ್ ಚೇರ್ಕಾಡಿ  ಅವರದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಅಭಿನಯ. ರಂಗವನ್ನು ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಬಿಳಿ ಗೆರೆಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು “ಯಕ್ಷಗಾನ ರಂಗಸ್ಥಳ”ವಾಗಿಯೂ ಅದರ ಸುತ್ತಲಿನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಯಕ್ಷಗಾನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ವೇಷ ಕಟ್ಟುವ “ಚೌಕಿ ಮನೆ”ಯನ್ನಾಗಿಯೂ ವಿಭಾಗಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಚೌಕಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗೆ ಸಹಜವಾದ ನಿಸ್ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ತೊಡುವ ಅವರ ಆಂಗಿಕ, ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಆಗಾಗ ಸೆರಗನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಜೂಕು ನಾರಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಪರಿ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೌಕಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀವೇಷ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಲಂಗ ಬ್ಲೌಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ನಿಂತು ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದ ನೆನಪಾಗಿ ನಗು ಬಂದಿತ್ತು. ಚೌಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಹೆಸರಾಂತ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯೆಂಬ ಹಮ್ಮು, ಪುರುಷನೆಂಬ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತನ್ನ ಹಾವಭಾವ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಸಾದ್ , ಗೆರೆ ದಾಟಿ ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಮಾಲೆ ಕಟ್ಟುವ ಮೆಲುಮಾತಿನ, ಮೆಲು ನಡೆಯ ಹೆಣ್ಣಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ತಹತಹ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಗೋಗರೆಯುವ ಪರಿ, ಅಭಿಮನ್ಯುವಾಗಿ ಕುಣಿಯುವಾಗಿನ ಚುರುಕುತನ, ಆ ಪಾತ್ರ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಆಗುವ ನಿರಾಶೆ, ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು, ಪುರುಷ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಸಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂಬ ಕೋಪ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಆಕೆ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಾಗ ಕುಸಿಯುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಪ್ರಸಾದ್ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಟ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

ಯಕ್ಷಗಾನೇತರರಾಗಿದ್ದೂ, ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾದ ಯಕ್ಷರಂಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿತು, ಇಂತಹ ನಾಟಕವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಕೌರವ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ಶರಣ್ಯ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾದ ಗಹನವಾದ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ರಂಗ ಪರಿಕರಗಳ ಮೂಲಕ, ಬೆಳಕು ನೆರಳುಗಳ ಮೂಲಕ, ಅನೇಕ ರೂಪಕಗಳ ಮೂಲಕ, ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ಅದರ ನಡುವಿನ ಮೌನದ ಮೂಲಕ, ವೇಷಭೂಷಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಸಮರ್ಥ ನಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮನಮುಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಶರಣ್ಯ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕೌರವ, ರಾವಣ, ಅರ್ಜುನ ಇತ್ಯಾದಿ ದೊಡ್ಡ ಪುರುಷ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ದೊಡ್ಡ ಟೀಕೆಯೆಂದರೆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಧ್ವನಿ, ದೇಹದಾರ್ಡ್ಯತೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮಾಡುವ ಪುರುಷನ ಗಡಸು ಧ್ವನಿ, ರೋಮಭರಿತ ಮುಖ, ನಾಟಕೀಯ ಹಾವಭಾವಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. “ಪುರುಷವೇಷಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಗಡಸುತನ ನಿಮಗೆಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ? ಎರಡು ತಲೆ ಕರು ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ನೋಡುವಂತೆ ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನೋಡಲು ಜನ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರಷ್ಟೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಕಳೆದರೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗುತ್ತಿ” ಎಂಬ ಪುರುಷನ ಟೀಕೆಗೆ ಮಹಿಳೆ ಹೇಳುವ “ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಸ್ತ್ರೀವೇಷ ಮಾಡಿದ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ, ಈ ರೋಮಭರಿತ, ಗಡಸು ಕಂಠದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ನಕ್ಕಿರಬಹುದಲ್ವಾ” ಎಂಬ ಮಾತು ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವುದು ನಿಜವಲ್ಲ ನಾಟಕ ಎಂದಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ, ಗಂಡಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ ಏಕೆ?
ಸಮಾಜದ ದ್ವಂದ್ವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ, ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ, ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುವ, ನೋಡಿದ ಅನೇಕ ದಿನಗಳವರೆಗೂ ಕಾಡುವ ನಾಟಕ “ಅಕ್ಷಯಾಂಬರ”. ಈ ನಾಟಕ ನೋಡಿದವರು, ಸ್ತ್ರೀವೇಷ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಸಾದ್ ಚೇರ್ಕಾಡಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಶರಣ್ಯ ರಾಂಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಕೊಸರು: ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಕಲಿತು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಶರಣ್ಯ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿದೆ. ಆದರೂ ಅವರ ಕುಣಿತ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಶೈಲಿಯ ಕೊರತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ಸುಂದರವಾಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕುಣಿತ, ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಪ್ರಸಾದ್ ಎದುರಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಶರಣ್ಯ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

27-Sep-2016

ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿಗಳು ೨ - ಸ್ಲಾತ್


ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಬಸವನಹುಳುವಿಗೇ ಸ್ಫರ್ಧೆಯೊಡ್ಡಬಲ್ಲ ಜೀವಿ ಇದು.  ತನ್ನ ಉದ್ದನೆಯ ಕೈಗಳಿಂದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ನಲ್ಲಿ ಇದು ಮರವೇರುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ನಾವೇ ಅದನ್ನ ಎತ್ತಿ ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋಣ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಸದಾ ಮರದಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಬೇತಾಳನಂತೆ ಉಲ್ಟಾ ಜೋತಾಡುತ್ತಾ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

 ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ - ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ

ಸ್ಲಾತ್ ಎಂಬ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜೀವಿ ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಅಮೇರಿಕಾದ ಮಳೆಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ. ಮಂಗಗಳಂತೆಯೆ ಮರದ ಮೇಲೆಯೆ ವಾಸಿಸಿದರೂ ಇವು ಅವುಗಳಿಗಿಂತ ತುಂಬ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಇರುವೆ ಭಕ್ಷಕಗಳ  ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿವು.
ಚಿಕ್ಕ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸದಾ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುವ ಆಕಾರದ ಬಾಯಿಯಿಂದಾಗಿ ಇದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮೈತುಂಬಾ ಉದ್ದನೆಯ ಕೂದಲುಗಳಿವೆ. ಮುಂದಿನ ಕಾಲುಗಳು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲುಗಳ ಎರಡರಷ್ಟು ಉದ್ದವಿರುತ್ತವೆ. ಮುಂದಿನ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಬೆರಳುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇವುಗಳನ್ನು  ಎರಡು ಬೆರಳುಳ್ಳ ಸ್ಲಾತ್ ಮತ್ತು ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳ ಸ್ಲಾತ್ ಎಂಬುದಾಗಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಟವಾದ ಉದ್ದನೆಯ ಉಗುರುಗಳಿವೆ. ಈ ಉಗುರುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದಲೇ ಇದು ಮರದ ರೆಂಬೆಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಎಲೆಗಳು ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಕೂಡ ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಇದು ತಿನ್ನುವ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದ ಶಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆಯಾದ್ದರಿಂದ , ಕಡಿಮೆ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿವೆ. ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನ. ಸಸ್ತನಿಯಾದರೂ ದೇಹದ ಉಷ್ಣಾಂಶ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಚಲನೆಯಿಂದಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವಿಸರ್ಜನೆಗಾಗಿ ಮರವನ್ನು ಇಳಿದು ಕೆಳಬರುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಸಮಯ ಮರದ ಮೇಲೆಯೆ ಕಳೆಯುತ್ತವೆ.

ಇದರ ದೇಹದ ಉದ್ದನೆಯ ಕೂದಲುಗಳು ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಪತಂಗಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಜಾತಿಯ ಆಲ್ಗೆಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿವೆ. ಈ ಆಲ್ಗೆಗಳ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಸ್ಲಾತ್ ಮೈ ಕೂಡ ಮಾಸಲು ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿ, ಮರಗಳ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತವಾಗುವುದರಿಂದಾಗಿ   ಅದರ ವೈರಿಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಲಾತ್ ಮರದಿಂದ ಇಳಿದು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದಾಗ ಇದರ ದೇಹದಲ್ಲಿನ ಪತಂಗಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟು ಮರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಮರಿಗಳು ಬೆಳೆದು ಪತಂಗಗಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸ್ಲಾತ್ ನ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತವೆ.

ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂಟೊಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಲಾತ್ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗಾಗಿ ಸಂಗಾತಿಯ ಜೊತೆಗೂಡುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ಮರಿ ಹಾಕುವ ಹೆಣ್ಣು ಸ್ಲಾತ್ ಮರಿಗಳನ್ನು ಮಂಗಗಳಂತೆ ಅವುಚಿಕೊಂಡೇ ಸಾಕುತ್ತದೆ.

ಚಿರತೆಗಳು, ಹದ್ದುಗಳು ಇದರ ಭಕ್ಷಕಗಳು. ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಸ್ಲಾತ್ ವೈರಿಯೆದುರಾದಾಗ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸಬಲ್ಲದು.

ತನ್ನವಿಶಿಷ್ಟ ಜೀವನಕ್ರಮ, ಪತಂಗ ಮತ್ತು ಆಲ್ಗೆಗಳೊಂದಿಗಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಹಜೀವನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಈ ಸ್ಲಾತ್ ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ವಾಸಾಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆ ಜೀವಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇದನ್ನು ಜೂಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಲು ತುಂಬಾ ಶ್ರಮ ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಜೂಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಲಾರೆವು.




19-Sep-2016

ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿಗಳು - ೧ - ಜರ್ಬೋವಾ

ಜರ್ಬೋವಾ, ಇದೊಂದು ಸಸ್ತನಿಗಳ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಿ. ಇಲಿಗಳ ಗಣವಾದ ರೋಡೆನ್ಸಿಯಾಕ್ಕೆ ಇದೂ ಸಹ ಸೇರಿದ್ದರೂ ಇಲಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ದೇಹರಚನೆಯಿದೆ. ಕಾಂಗರೂಗಳಂತೆ ಗಿಡ್ಡನೆಯ ಮುಂಗಾಲುಗಳು ಉದ್ದವಾದ ಹಿಂಗಾಲುಗಳು, ದೇಹದ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಉದ್ದವಾದ ಬಾಲ ಇವುಗಳಿಗಿದೆ.

ಜರ್ಬೋವಾ - ಚಿತ್ರಕೃಪೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ


ಕಾಂಗರೂ ಗಳಂತೆಯೇ ಹಿಂಗಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ ಜರ್ಬೋವಾಗಳ ಉದ್ದ ಬಾಲ ದೇಹದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಅಡ್ಡಡ್ಡವಾಗಿಯೂ ಕುಪ್ಪಳಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇವುಗಳ ವಿಶೇಷ.
ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಶ್ರವಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇವುಗಳನ್ನು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. 
 ಮರಳುಗಾಡು ಇವುಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನವಾದ್ದರಿಂದ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣವೂ ಮರಳಿನಂತಿದೆ.

ಉತ್ತರ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡ, ಏಷಿಯಾದ ಚೀನಾ, ಮಂಚೂರಿಯಾ ಮೊದಲಾದ ದೇಶಗಳ ಮರುಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜರ್ಬೋವಾ ನಿಶಾಚರಿ. ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಬಿಲಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗುತ್ತದೆ.

ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಜರ್ಬೋವಾಗಳು ನಾಲ್ಕು ರೀತಿಯ ಬಿಲಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಎರಡು ತತ್ಕಾಲಿಕ ಬಿಲಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಬಿಲಗಳು. 
೧. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಲು ಚಿಕ್ಕದಾದ ತತ್ಕಾಲಿಕ ಬಿಲಗಳು
೨. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ತತ್ಕಾಲಿಕ ಬಿಲಗಳು.
೩. ಶಾಶ್ವತವಾದ ಬೇಸಿಗೆಯ ಬಿಲಗಳು. ಈ ಬಿಲಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಸಂಸಾರವಿರುತ್ತದೆ. ಮರಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಇದೇ ಬಿಲಗಳಲ್ಲಿ.
೪. ಚಳಿಗಾಲದ ದೀರ್ಘನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುವ ಶಾಶ್ವತ ಬಿಲಗಳು.
ತತ್ಕಾಲಿಕ ಬಿಲಗಳು ಶಾಶ್ವತ ಬಿಲಗಳಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಉದ್ದವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಜೀವಿಯೂ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ   ತಕ್ಕಂತೆ ವಾಸಸ್ಥಾನ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮುಂದೆ ಮಾನವ ಬೇಸಿಗೆಯ ಗಿರಿಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವುದು, ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರು ಬೇಸಿಗೆ ಅರಮನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವ ಮಹಾ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲವೇ? 

ಹೆಚ್ಚಿನ ಜರ್ಬೋವಾಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳಾದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಭೇದದ ಜರ್ಬೋವಾಗಳು ಕೀಟಗಳನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತವೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಜರ್ಬೋವಾಗಳು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮರಿ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಸ್ತನಿಗಳಂತೆ ಮರಿಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗುವವರೆಗೆ ಹೆಣ್ಣುಗಳೇ ಸಾಕುತ್ತವೆ.


ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ ಪಿಗ್ಮಿ ಜರ್ಬೋವಾ ಎಂಬ ಪ್ರಭೇದದ ಜರ್ಬೋವಾಗಳನ್ನು "ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ಗಾತ್ರದ ರೋಡೆಂಟ್" ಎಂದು ಜೀವವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಈ ವಿಡಿಯೋ ಲಿಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ಜರ್ಬೋವಾಗಳ ಕುಪ್ಪಳಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ.
https://www.youtube.com/watch?v=nuM8kqayIrY

ಮಾಹಿತಿ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ - ಅಂತರ್ಜಾಲ.



05-May-2016

ಆನೆಪ್ರಿಯರು ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಕ್ಕರೆಬೈಲು

ಸಕ್ಕರೆಬೈಲು,  ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ೧೪ ಕಿ ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ ತುಂಗಾನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ.  ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆನ್ನಿಸಿರುವ ಸಾಕಾನೆಗಳ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಇದೆ.  ತಂಟೆಕೋರ ಸಲಗಗಳು, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂಟಿ ಆನೆಗಳು, ಗಾಯಗೊಂಡ ಕಾಡಾನೆಗಳು, ವೃದ್ಧ ಕಾಡಾನೆಗಳು, ಗರ್ಭಿಣಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾವುತರು ಅಂತಹ ಆನೆಗಳನ್ನು ಪಳಗಿಸಿ ಸಾಕಾನೆಗಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ವಯಸ್ಸಿನ ಆನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.

ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರ


ಸಾಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿರುವ ಆನೆಗಳು, ಕೆಲವು ಆನೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು, ಪ್ರತೀ ಆನೆಯ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರು ಮಾವುತರು ಇದು ಸಕ್ಕರೆಬಯಲಿನ ಆನೆ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಕಾಣಿಸಿದ ದೃಶ್ಯ.  ಬನ್ನಿ ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ ಮೇಡಂ ಇವನ ಹೆಸರು ಕರಣ್ , ಏ ಕರಣ್ ಈ ಮೇಡಂಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡು ಎಂದ ಮಾವುತನ ಧ್ವನಿಯನ್ನನುಸರಿಸಿ ಸೊಂಡಿಲೆತ್ತಿ ತಲೆಯಮೇಲಿಡುವ, ಹಾರ ಹಾಕಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ, ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮುದ್ದಾದ ಆನೆ ಮರಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಧಾನ ಆಕರ್ಷಣೆ.

ಎರಡು ವರ್ಷದ ಕರಣ್


ಪ್ರತೀ ಆನೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾವುತರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆಹಾರ ನೀಡಿ, ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಿ ನಂತರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತರಲಾಗುತ್ತದೆ.  ತಮ್ಮ ಆನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವುಗಳ ಮಾವುತರದ್ದು, ಏನೇ ಆದರೂ ಅವರೇ ಹೊಣೆ. ಒಂದು ಆನೆಯ ಮಾವುತ ಬೇರೆ ಆನೆಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಇವರ ಧ್ವನಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರದೇ ಇದ್ದರೆ ಇವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ

ಸಲಾಮ್ ಮಾಡುವ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿ


ಹೆಣ್ಣಾನೆಗಳು ಋತುಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಗಂಡು ಸಲಗಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಗೊಳಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿನ ವಾಪಾಸ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಫಲವತಿಯಾದ ನಂತರ ವಾಪಾಸ್ ಬರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮಾವುತರೊಬ್ಬರು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಾವುತರು ತಮ್ಮ ನಂತರದ ತಲೆಮಾರಿಗೂ ಇದನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವರ  ೧೦-೧೨ ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳು ಆನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧ


 ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾವುತರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೆ ಈ ಆನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತಿಕ್ಕಿ, ನಂತರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಿಳಿಹುಲ್ಲು, ಬೆಲ್ಲ, ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಯ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೀಗೆ ತಿನ್ನಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ತಾನೂ ತಿಂದೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಮರಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರಿ ದನದ ಕರುವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು.
 ಹೀಗೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವುತನೊಬ್ಬ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಜಗಿದ. “ಛಿ ಇದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ನುಂಗುತ್ತಾರಲ್ಲಪ್ಪ” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಮರ್ಧ ಜಗಿದ ಕಾಯಿಚೂರಿನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ಸೇರಿಸಿ ಪುಟಾಣಿ ಮರಿಯ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟದ್ದು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣಂಚು ಒದ್ದೊದ್ದೆ.

ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹುಲ್ಲು, ಬೆಲ್ಲಗಳ ಲಂಚ


ಆನೆಗಳು ಮರಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಜತನದಿಂದ ಸಾಕುತ್ತವೆ.  ತಾಯಿಯೊಂದೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಜಿ, ಗುಂಪಿನ ಇತರೆ ಹೆಣ್ಣಾನೆಗಳೂ ಕೂಡ ಮರಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತವೆ.  ಕಾಡಾನೆಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ವರ್ಷ ಆಗುವವರೆಗೂ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಿರಿಯಾನೆಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಅಜ್ಜಿ, ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮರಿ

ಸಕ್ಕರೆಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳಿರುವ ಆನೆಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅವುಗಳ ತಾಯಿಯನ್ನೂ(ಮರಿಯ ಅಜ್ಜಿ) ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಅಂದರೆ ಪ್ರತೀ ಮರಿಯೂ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ೧೫ ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದ ಮರಿಯನ್ನು  ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ತಮ್ಮನ್ನು ದಾಟಿ ಆಚೀಚೆ ಹೊಗದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.  ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಮರಿಯೊಂದು ತುಂಟಾಟವಾಡುತ್ತಾ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.  ಅದೇನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರಾದರೆ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಚಾಚಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. 

ಅಮ್ಮ ಮಡಿಲು


 ಮಾವುತನನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಗುದ್ದುವುದು, ಸರಪಳಿ ಕಟ್ಟಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಗೂಟವನ್ನು ಗುದ್ದುವುದು, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಂಗನ್ನು ಎಳೆದು ಕೀಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತರಲೆ ಪುಟ್ಟನಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮರಿಯೊಂದು ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಡಲು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುವಾಗ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಚೀಚೆ ನೋಡದೆ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಮಧ್ಯೆ ವಿಧೇಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.  ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳು ಹುಲಿ, ಸೀಳುನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ದ ಆನೆಗಳು ಮರಿಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.



 ಮಾವುತನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಣತಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನೇ ಮೆಟ್ಟಿಲಂತೆ ಮಡಚಿ ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲು ಸೊಂಡಿಲುಗಳ ಮುಖಾಂತರ ತನ್ನ ಮೇಲೇರಲು ಬಿಡುವ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿ, ಅಂತಹ ದೈತ್ಯ ದೇಹಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೇಲೇರುವ, ತನ್ನ ಮಗುವಂತೆ ನೆತ್ತಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತಿಕ್ಕಿ ಮಾಲೀಷು ಮಾಡುವ ಮಾವುತರ ಅನುಭಂದ ನೋಡಿ ಮನ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.



ಆನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆಗೆ ಅಪರೂಪವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲೋಮೃಗಾಲಯಗಳಲ್ಲೋ, ನೋಡಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.  ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಊರುಗಳ ಜನರಿಗಂತೂ ಇವುಗಳ ಹೆಸರೆತ್ತಿದರೆ ಕೋಪ ಬರುವಷ್ಟು ಇವುಗಳ ಉಪಟಳ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.  ಆದರೂ ಇವುಗಳ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು, ಮರಿಗಳೊಂದಿಗಿನ ಅವುಗಳ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಸಕ್ಕರೆಬೈಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಬೇಕು. 


ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕಿನಲ್ಲಿ ತುಂಟ ಆನೆಮರಿಯ ವಿಡಿಯೋ ಇದೆ.

23-Mar-2016

ಬರ್ಕ (Mouse Deer)


"ಅಕ್ಕ ಇವತ್ತು  ಒಂದು ಹೊಸಾ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿ ನೋಡಿದ್ವಿ, ಯಾರೊ ಅದನ್ನ ಹಿಡಿದು  ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋದರು" ಅಂದ ತಮ್ಮ. ಮೊದಲಾದ್ರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದವರ ಬಳಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತು,  ಆದರೀಗ ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾ ಕಾಲ ಇಂತಹ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಸೆರೆಹಿಡಿದುಬಿಡಬಹುದು.  ತಮ್ಮನೂ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಂದ ಈ ಫೋಟೊಗಳನ್ನ ತೋರಿಸಿದ. "ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ" ಅಂದ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡಿದ ನೆನೆಪೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ಇದು ಯಾವ ಹೊಸಾ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಅಲ್ಲ , "ಬರ್ಕ" ಅಂತ ಹೆಸರು ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸೊಪ್ಪಿನಬೆಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇದ್ದವು. ಈಗೀಗ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಿಂದೇ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರು.



ಗೂಗಲ್ ಚಾಚ ಇದನ್ನ Indian Spotted Chevrotain (Mouse Deer) ಅಂತ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ.  ಜಿಂಕೆಗಳ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಈ ಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲವೆಂತಲೂ ತಿಳಿಸಿದ. 

ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡ ಜಾತಿಯ ನಾಯಿಯಷ್ಟು ಎತ್ತರ, ಖಾಕಿ ಮೈಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟೆಗಳು, ತೆಳುವಾದ ಕಾಲುಗಳು, ಇಲಿಯ ಮೂತಿಯನ್ನು ಹೋಲುವ ಮುಖದ ಇವುಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳು. ಆದರೂ ಮಾಂಸಾಹರಿಗಳಿಗಿರುವಂತಹ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿರುವುದು ಫೈಟಿಂಗ್ ಮಾಡೊದಿಕ್ಕಂತೆ. 

ನಮ್ಮ  ದೇಶದ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟಗಳ ನಿತ್ಯಹರಿದ್ವರ್ಣ ಕಾಡುಗಳು, ಪೂರ್ವ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕುರುಚಲು ಕಾಡುಗಳು ಇವುಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.  ಹೆಣ್ಣು ಒಂದು ಬಾರಿಗೆ ಎರಡು ಮರಿಗಳನ್ನು  ಹೆತ್ತು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. 


ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸುವ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಗಲು ಹೊತ್ತು ದಟ್ಟ ಪೊದೆಗಳ ನಡುವೆ, ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.  ಮರಗಳ ಪೊಟರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡಿನ ನೆಲದ ದಟ್ಟ ಎಲೆಹಾಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೂಡಾ ಅಡಗಬಲ್ಲ ಇವುಗಳ ಮೈಬಣ್ಣ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಮಿಳಿತವಾಗುವುದು ವೈರಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.  

"ಐಯುಸಿಎನ್ ರೆಡ್ ಲಿಸ್ಟ್" ಪ್ರಕಾರ ಇವುಗಳು "ಲೀಸ್ಟ್ ಕನ್ಸೆರ್ನ್ಡ್" ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದು ಬಲ್ಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ೧೯೭೨ ರ ವನ್ಯಜೀವಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಜೀವಿಗಳನ್ನ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅಪರಾಧ.  ಆದರೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಇದರ ಬೇಟೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. 

ನಮ್ಮ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಡಗಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳು, ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗ ನೋಡಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆಯೋ ಆ ವನದೇವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.



ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ- ಸುಮಂತ ಮತ್ತು ವಿಕಿಪಿಡಿಯಾ.

22-Dec-2015

B2 ನ ಕತೆ


"ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಇರಲಿಲ್ಲಪ್ಪ , ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತ ಆ ಕಾಲ " ಎಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ  ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನೆತ್ತಿ ಬೆನ್ನಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಆಡಿಸಿದಳು. ಆರು ತಿಂಗಳ ಕೂಸು B2 ಎಲ್ಲಿಬೇಕೆಂದರಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಬಾಲವನ್ನೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿತು.  ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಆಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು , ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಓಡಿ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು.
 " ಹ್ಂಬಾಆಆ....  ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಆಡಿಸುತ್ತಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲು ನನಗೇಕೆ ಬರಲ್ಲ "  ಮುದ್ದಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಮಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೆಕ್ಕಿದಳು ಬೀನಾ.
" ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹಳೇ ಕಾಲದವಳಲ್ವಾ ...ಬೇರೆಯದೇ ಜಾತಿ , ಈ ಮನೆಯೊಡೆಯನ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಈ ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳಂತೆ ಅವಳು  .  ಅವಳಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿದ್ದು ಎಂಬ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಂತೆ  ಆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ .  ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಮಾರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ  . ಅವಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಈಗ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕ್ಲೀನ್ ಇರಲಿಲ್ವಂತೆ , ಅದೇನೋ ನೊಣ , ಸೊಳ್ಳೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೀಟಗಳು ಮೈಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ರಕ್ತ ಹೀರುತ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಈ ಬಾಲದಿಂದ ಓಡಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ರಂತೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಜಾತಿಯವರು. ಆದರೀಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಕಾಟ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ , ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇಲ್ಲ." 
ಇನ್ನೂ ಬಾಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆತ್ತಿತ್ತ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಗನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೀನಾ " ಏಯ್ ನೀನು ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಓಡಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಸರಪಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡೋದನ್ನ ಕಂಡರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದು ಒಂಟಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕ್ತಾನೆ , ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ನೋಡೋಕ್ಕೂ ಆಗಲ್ಲ . ಸುಮ್ನೇ ನಿನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತ್ಕೋ " ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರಿದಳು.
ಅಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವೇ B2 ಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿತು. " ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ನಂಗೂ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸೋದನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಡಜ್ಜಿ "  ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಿಗೆಗಟ್ಟಿದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕನಿಕರ ತುಳುಕಿತು .
" ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ನಿಂಗೆ ಬರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ , ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಬರಲ್ಲ ,   ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರಗೇ ಬಿಡದೆ ಹೀಗೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ? ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರಗೆ  ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ , ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ  ಆಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಜಿಗಿದು ನೆಗೆದು ಹಾರುತ್ತಾ ಓಡುವಾಗ ಬಾಲ ತಾನಾಗೇ ಮೇಲೇರುತ್ತಿತ್ತು , ಈಗೆಲ್ಲಿದೆ ನಿಮಗಂತಹ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಛೆ...ಅಜ್ಜಿ ಗೊಣಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
ಅಜ್ಜಿ ಅಂಗಳ , ಮೈದಾನ ಅಂದ್ರೇನು? ದೊಡ್ಡ ಕಂಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಳಿಸಿ ಕೇಳಿತು B2
  ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕನಿಕರದಿಂದ B2ವನ್ನು ನೋಡಿತು.
" ನಾವೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಈ ಮನೆ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನೂ ಈಗಿನಂತೆ ದಿನವಿಡೀ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಹಾಲನ್ನು ಹಿಂಡಿ , ನಂತರ ಹೊರಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಗುಂಪಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೊರಟರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.  ಊರಿನ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಬಯಲು ಇದೆ  , ಅಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾದ ಚಿಗುರು ಹುಲ್ಲು ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತೆ, ಅದನ್ನು ಮನಸೋಇಚ್ಛೆ ಮೆಂದು ಮುನ್ನೆಡದರೆ ತಂಪಾದ ಕಾಡು . ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಹಣ್ಣಿನ ಮರಗಳಿವೆ . ಕೆಳಗೆ ರಸಭರಿತವಾದ ಹಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿರತ್ತೆ ,ತಿನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ರುಚಿ ಗೊತ್ತಾ , ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ತಂಪಾದ ನೀರಿನ ತೊರೆ , ನೀರು ಕುಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಮೆಲುಕಾಡಿ ತಿಂದದ್ದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಿದ್ದೆ ತೆಗೆದು , ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೊಪ್ಪು ಸದೆ , ಹುಲ್ಲು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ವಾಪಾಸ್ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ವಿ .

ಹೌದಾ! B2 ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ , ಹಾಗೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲವಾ ಅಜ್ಜಿ ? ಕಾಲು ನೋವಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ವಾ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳಿತು.

ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಖುಷಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ರುಚಿಯಾದದ್ದು ತಿನ್ನಲು ಸಿಗ್ತಿತ್ತು.  ಇಲ್ಲೀಗ ಕೊಡ್ತಾರಲ್ಲ ಒಂದೇ ರುಚಿಯ ಸಪ್ಪೆ ಕ್ಯಾಟಲ್ ಫುಡ್ , ಪ್ರತೀದಿನಾ ಇದನ್ನೇ ತಿಂದು  ನನಗಂತೂ ನಾಲಿಗೆ ಜಡ್ದುಗಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದೆ . ಅಲ್ಲದೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಗಂಗೆ , ಗೌರಿ , ತುಂಗೆ ಮತ್ತವಳ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳು , ಆಚೆ ಮನೆ ಕಾಳಿ ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಗೆಳತಿಯರು ಸಿಗ್ತಾ ಇದ್ರು ಗೊತ್ತ !  ... ಇನ್ನು ಆ ದಿಬ್ಬದ ಮನೆಯಿಂದ ಸೋಮ , ಭೈರ ಅವರಂತೂ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೇನೇ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು... ಯಾವುದೋ ನೆನಪಿನಿಂದ ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತುಂಟ ನಗುವೊಂದು ಹಾದುಹೋಯಿತು.
" ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ರೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ವಾಪಾಸ್ ಇದೇ ಮನೆಗೆ ಯಾಕೆ ಬರ್ತ ಇದ್ರಿ ಅಜ್ಜಿ " B2 ಧ್ವನಿಗೆ   ಅಜ್ಜಿಯ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಹೌದಲ್ಲ! ಏಕೆ ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ವಿಗೊಲ್ಲನ ಕೂಗಿಗೆ ಹೆದರಿಯೆ ? ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ? ಈ ಹುಲುಮಾನವರ ಒಣಹುಲ್ಲು ತಿಂಡಿಗೆ ಆಸೆಪಟ್ಟೆ?  ಪುಟ್ಟ ಕರುಗಳಿದ್ದವರೇನೋ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನಬಹುದು ಆದರೆ ಉಳಿದವು? ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ  ಮಾನವನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು? ಮನೆಯೊಡೆಯನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೈದಡವುವಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಭದ್ರತಾ ಭಾವನೆಗಾಗಿಯೆ? ಮನೆಯೊಡತಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವಕ್ಕೆದ್ದು   ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ ಹಣೆಗೆ ಕುಂಕುಮವಿಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕಿ ಬೆಲ್ಲದ ಆಸೆಗೆ? ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಬಳಿ ಬಂದು ಕೋಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುದ್ದಿಸಿ ಮೈದಡವಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ ಆ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿಯೆ?
ಆದರೆ ಈಗಿನ ಮಾನವರು ಏಕೆ ಹಾಗಿಲ್ಲ ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನಲ್ಲ , ತನ್ನ ಓರಗೆಯವರು , ಮಕ್ಕಳು  ಸತ್ತರು , ಇದ್ದ ಕೆಲವರನ್ನೂ ಯಾರಿಗೋ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟರು.  ಕ್ರಮೇಣ ಮಾನವರು ಬದಲಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ . ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲ , ಸೋಗೆಯ ಮಾಡು ಇದ್ದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅದೆಂಥದೋ ಕಲ್ಲು ಹಾಸಿದ ನೆಲ , ಮೇಲೆ ಟಾರಸಿಯ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಬಿಸಿ . ಈಗಿನ ಒಡೆಯನ ಅಪ್ಪ ಮೊದಲಿಗೆ ಅದೇನೋ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯ , ಬೇರೆ ದೇಶದ , ನಮಗಿಂತ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಹಸುಗಳನ್ನು ತಂದ . ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು. ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ನಾನೊಬ್ಬಳೇ. ಈಗಿನ ಮನೆಯೊಡೆಯ ಅಥವಾ ಒಡತಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಬರುವುದೇ ಅಪರೂಪ , ದಿನಾ ಒಬ್ಬ ಆಳು ಬಂದು ಸಪ್ಪೆ ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟು ಅದೇನೋ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಹಾಲು ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.  ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಾನು ಬದುಕಬೇಕೋ ಈ ಶುಷ್ಕ ಮಾನವರ ಮಧ್ಯೆ......
ಅಜ್ಜಿಯ ದೀರ್ಘಮೌನವನ್ನು ನೋಡಿ B2 ಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಈ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಕಂಡಿದ್ದ B2ಗೆ  ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ , ಅವಳ ಕಾಲದ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಚಟ.   ಕೇಳುವಾಗ ಅದರ ಮನದಲ್ಲಿ  ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಹೇಗಿರಬಹುದು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ? ಈ ಅಜ್ಜಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಖುಷಿ ಪಡ್ತಾಳಲ್ಲ ಅದರ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ . ಒಮ್ಮೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನೋಡಿಬಿಡಲೆ? ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ !  ಏನಾದರೂ ಸರಿ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೇಬೇಕು !

ಅಂದು ಆ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯ ಮಾಮೂಲಿ ಕೇರ್ ಟೇಕರ್ ವಾರದ ರಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಬದಲಿಯಾಗಿ ಬಂದವ ಹೊಸಬ.  ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ನೀಡಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ನ್ಯೂಟ್ರೀಶಿಯಸ್ ಫುಡ್ ಪೌಡರನ್ನು ಹದಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಿನರ್ ವಾಟರ್ ಬೆರೆಸಿ ಹಸುಗಳ ಮುಂದಿಟ್ಟ.  ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ ಮಿಷಿನ್ ತಂದು ಹಾಲು ಹಿಂಡಿದ . ಹಾಲಿನ ಫ್ಯಾಟ್ ಕಂಟೆಂಟ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಡೈರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕ್ಯಾನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ , ಅದನ್ನೊಯ್ಯುವ ಕೆಲಸಗಾರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಡಿಸ್ಇನ್ಫೆಕ್ಟೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನ ಅಂದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ದನಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದ.
ಅವನು ಹೊರಹೋದದ್ದನ್ನೇ ನೋಡಿದ B2, ಅವನು ಬಾಗಿಲು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕದಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಇದೇ ಸಮಯ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಕಟ್ಟಿದ ಸರಪಳಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಲವಾಗಿ ಜಗ್ಗಿತು. ಕೆಲದಿನಗಳಿಂದ ಸಡಿಲಕೊಂಡಿದ್ದ ಅದರ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿತು.  ನಿಧಾನವಾಗಿ  ಹೊರಹೊರಟಿತು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅದರ ಅಕ್ಕ   B1 ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಏ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ? ವಾಪಾಸ್ ಬಾ ಎಂದು ಕೂಗಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅದಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಆಧುನಿಕ ಗೋಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊರಟ B2ಗೆ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕಪ್ಪನೆಯ ರಸ್ತೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲೆಂದು ಕಾಲಿಡುವಾಗ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಅಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಹಿಂಸರಿಯಿತು . ದೊಡ್ಡ ಲಾರಿಯೊಂದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಗಾಭರಿಗೊಂಡ B2 ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಮನೆಗಳು ಯಾವಾಗ ಮುಗಿದು ಬಯಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಲೆ ಉರಿಯುವ ಸೂರ್ಯ , ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ವಾಹನಗಳು, ಇದರೆಡೆಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ಜನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದರೂ ಮನೆಗಳು ಮುಗಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಎತ್ತರವಾದ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಬಯಲು ಕಾಡು ಯಾವುದೂ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನಡೆದೂ ನಡೆದೂ B2 ದಣಿಯಿತು, ಬಾಯಾರಿಕೆ ಹಸಿವು ಬಾಧಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.  ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.  ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಶಾಲಾಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದ ಹುಡುಗರ ತಂಡವೊಂದು ಈ ಮುದ್ದಾದ ಕರುವನ್ನು ನೋಡಿ ಮುದಗೊಂಡರು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನೆತ್ತಿ ಎಸೆದನೊಬ್ಬ , ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅದರ ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದ ,  ಈ ಹುಡುಗರ ಕಾಟದಿಂದ B2ಗೆ ಅಳು ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ಅದು ಹೇಗೋ ಅವರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಡೆದು, ಓಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇರದಿದ್ದ B2 ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು. 

ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಏಳಲೂ ಚೈತನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಈ ಕರುವನ್ನ ನೋಡಿದರೂ ನೋಡದವರಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು ಮಾನವರು. ಬಾಯಾರಿಕೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ B2 ಯೋಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಬೆಳ್ಳಿಯಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳೆ ಹಾಗಾದರೆ ? ಕಾಡು , ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು , ತೊರೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕತೆ ಹೇಳಿದಳಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ , ಎಲ್ಲಿವೆ ಅವೆಲ್ಲಾ? ಏನೇನೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕಂಡೆನಲ್ಲ ನಾನು . ಸುಂದರವಾದ ಹಸಿರು ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡುವ , ನೆಗೆದಾಡುವ ಕನಸು ,ಹಸಿರುಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನುವ ಕನಸು , ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಕನಸು .....ಮಾನವರ ಮಕ್ಕಳು  ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದಳಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ . ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳೇಕೆ ಹಾಗೆ ಹಿಂಸಿಸಿದರು? ......ಹಸಿವೆ , ಬಾಯಾರಿಕೆ ... ಈ ಕೆಟ್ಟ ಹೊರಪ್ರಪಂಚಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲ , ಆ ಕೇರ್ ಟೇಕರ್ ಹೊಡೆದರೂ ಪುಡ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದ . ಅಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ರು , ಈಗ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೂ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ , ಏಳೋದಿಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಛೆ! ಮನದಲ್ಲೇ ಹಲುಬುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಕರು.


ಸಾಯಂಕಾಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ B2 ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿತು. ಇವರು ತನಗೇನಾದರೂ ಆಹಾರ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡಿ ಹ್ಂಬಾಆಆ... ಎಂದು ಕೂಗಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಂತಸದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು. ಅದನ್ನು ಎಳೆದು ತಾವು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಲಗೇಜ್ ಆಟೋ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿಸಿದ ಆ ಮಾನವರಲ್ಲೊಬ್ಬ " ಒಳ್ಳೆ ಸೊಂಪಾದ ಕರು ಮಾರಾಯ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು ..ಅದ್ಕೇ ನಿಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ , ಆ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಟನ್ ಸ್ಟಾಲಿಗೆ ಮಾರಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆ ಲಾಭ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಲ್ವಾ " ಎಂದಿದ್ದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ B2ಗೆ  .

14-Dec-2015

"ಸ್ವಪ್ನಸಾರಸ್ವತ"ದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದಾಗ ಕಾಡಿದ ಭಾವಗಳು


ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈ ಅವರ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪುರಸ್ಕೃತ  "ಸ್ವಪ್ನ ಸಾರಸ್ವತ" ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಾದ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಈಗ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.  ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಾದಂಬರಿ. ಇದನ್ನ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೊಳೆದ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ:
  • ಕೆಲವೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಸ್ತಗಳಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಕಾಡದ ದುಖಃ, ಬೇಸರ ಅದನ್ನು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ಕತೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ನಾವು ಅದರಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದು ಅದನ್ನು ಓದುವುದು ಸಾದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸತ್ಯಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾವೂ ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರದಂತೆಯೇ ತಲ್ಲೀನರಾಗುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೆಂಬಷ್ಟು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸಬಲ್ಲದು.
  • ಹಿಂದಿನ ರಾಜ ಮಾಹಾರಾಜರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ನಂತರದ ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಾಗಲೀ ನೊಂದ, ಪ್ರಾಣತೆತ್ತ, ಸ್ವಂತದ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಗೋಳನ್ನು ಕೇಳುವವರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಅಸ್ಥಿರ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಇಂದಿನ ನಾಗರೀಕ ಸಮಾಜ ಎಷ್ಟು ಸುಸ್ತಿರವಾಗಿದೆಯೆಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆದರೆ ಇಂತಹ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಪಾಠ ಕಲಿಯದ ಕೆಲವು ದುಷ್ಟರು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಕಂಟಕಪ್ರಾಯರಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ನೆನೆದಾಗ ದುಖಃವಾಗುತ್ತದೆ.
  • ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯ, ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬ ತನ್ನ ಮೂಲನೆಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶವೊಂದನ್ನು ನೆಲೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ  ತನ್ನ ಮೂಲದ ರೀತಿನೀತಿಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಸ ಪರಿಸರದ ರೀತಿನೀತಿಗಳಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.  ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾದೀತು, ತನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಪರಿಸರವನ್ನೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಅದು ಆ ಜನಾಂಗ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಬೇರನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ.  ಇವೆರಡ ನಡುವಿನ ಸಮನ್ವಯ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.   ಗ್ಲೋಬಲ್ ವಿಲೇಜ್ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಿನ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮನ್ವಯ ಸಾಧಿಸುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ ಯಾವುದೇ ಜನಾಂಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಾಶವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ್ದಾಗಬಹುದು.
  • ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಡುವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೆ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದ ಕತೆ ಹೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೆ? 
  •  ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿರುವ ಶಾಪವಿದೆಯೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ,
     ಮುಂದೆಂದೋ ಅವಧೂತನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಆ ನೋವುಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆವ ರಾಮಚಂದ್ರ ಪೈ  "ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು"  ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತಾನೆ. 
  • ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚೆಂಬುದು ಹೇಗೆ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಮಹಾಭಾರತದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಜನಜನಿತವಾದ ಸತ್ಯ, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ಮೀರಲು ಇಂದಿಗೂ ಸಾದ್ಯವಾಗದಿರುವುದು ದುರಂತ. ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮರ ಮಧ್ಯೆ , ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಜೀವದ ಗೆಳೆಯರ ಮಧ್ಯೆ, ಧರ್ಮ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ,  ದೇಶಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಈ ಅಸೂಯೆ ಹಚ್ಚಿಸುವ ಕಿಚ್ಚು ಎಂದಿಗೂ ವಿನಾಶಕಾರಿಯೆ. 
ಕೊನೆಯದೊಂದು ಕೊಸರು
ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದೆ? ಜೀವವಿದ್ದರಲ್ಲವೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಾಗುವುದು? ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದ ಜನರ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಲು ದೇವರ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಒಯ್ದರು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ ವಿಠ್ಟು ಪೈ ತಪ್ಪೇನು?  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾಗ್ಡೋ ಬೇತಾಳ ಶಾಪ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುಳಿಯುತ್ತದೆ.  ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ, ಸಶಕ್ತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ನಾಗ್ಡೋ ಬೇತಾಳನ ಪಾತ್ರ ಇದೊಂದು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿಳಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಪರೀತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಠೋರತೆ ಅನಿವಾರ್ಯವೆಂಬ ಸಂದೇಶವೂ ಇಲ್ಲಿರಬಹುದೇನೋ.

19-Nov-2015

ಹೀಗೊಂದು ವಾಕಿಂಗ್ ಪುರಾಣ

ಸುಮೀ ...ಏಳು , ನಾಲ್ಕೂಮುಕ್ಕಾಲು ಆಗೋಯ್ತು , ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗೋಣ ಏಳು.....  ಪತಿರಾಯ ಎಬ್ಬಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಈ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮಾತ್ರ ಆತ ಹಾಗೆ ಕರೆಯೋದನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೇಳುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿಬಿಡ್ತೇನೆ. ಥಟ್ಟನೆ ನನ್ನ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ಹಾಕುವ ಆ ಅಶುಕವಿ ಏನೋನೋ ಕವನ ಕಟ್ಟಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ , ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ನಗು ಬಂದು ನಿದ್ರೆ ಹಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ "ಇವತ್ಯಾಕೋ ಕಾಲು ನೋವು , ಮಳೆ ಬರೋ ಹಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ , ಚಳಿ ಜಾಸ್ತಿ  , ಇವತ್ತೊಂದಿನ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಪ್ಲೀಸ್ ....ಹೀಗೆ ಮುಗಿಯದ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಡ್ತಾ ಮಲಗಿರುವುದು ನಂಗಿಷ್ಟ . ಆದರೆ ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರೋ ಪತಿರಾಯ ಬಿಡೋದುಂಟೆ? ಅಂತೂ ಎದ್ದು ತಯಾರಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟರೆ ನಿರುತ್ಸಾಹ ಮಾಯವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ದೂರವಾದರೂ ನಡೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳೊದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಸರಿ.


ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೊರಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಮಲಗಿಸಿದಂತೆ ಸಮಾನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮಲಗಿರುವ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರೆ ನಮ್ಮ ವಾಕಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭ. ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಯ ಭೈರಪ್ಪ ವಾಠರದಲ್ಲಾಗಲೇ  ದಿನಚರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿರುವುದರ ಗುರುತಾಗಿ ಲೈಟ್ ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಂಗಸರಾಗಲೇ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನೀರು ಎರಚುವ , ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿದ್ದರೆ , ಕೆಲ ಚಿಲ್ಟು ಪಿಲ್ಟುಗಳು ಅಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚನೆ ಮಡಿಲು ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಳುತ್ತಾ , ತೂಕಡಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಬಹುದು. ಈ ವಠಾರವನ್ನು ದಾಟಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬೀದಿ , ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಾಗಲೇ ರೊಟ್ಟಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಶುರುವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ೨೫೦ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಈ ಏರಿಯಾದ ವಿವಿಧ ಹೋಟೆಲುಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಾನಾತ. ಸುಡುತ್ತಿರುವ ರೊಟ್ಟಿಯ ಘಮವನ್ನು ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಾ ಈ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ರಪ್ಪನೆ ರಾಚುವುದು ಕೋಳಿ ಫಾರಂನ ದುರ್ನಾತ. ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನ ಯಾವುದೋ ಅಡುಗೆಮನೆ ಸೇರಿ , ಮಸಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಯಾರದೋ ಜಿಹ್ವೆಯನ್ನು ತಣಿಸಲಿರುವ ಕೋಳಿಗಳು ಒತ್ತೊತ್ತಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಕೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ತುರುಕಲ್ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಅದರಲ್ಲೊಂದು ತನಗೆ ಆಹಾರವಾಗಲಾರದೆ ಎಂಬಂತೆ ಹಾಗೆ ತುರುಕುವುದನ್ನೇ ಆಸೆಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿರುವ ನಾಲ್ಕು ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ ಓಡಿಸುತ್ತಾ , ಕೋಳಿ ಕೇಜ್ ಗಳನ್ನು ವ್ಯಾನಿಗೆ ತುಂಬಿಸುವವನ ಮುಖದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ತುಂಬ ಹೊತ್ತು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಎದುರಾಗುವುದು , ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನ ಪಕ್ಕದ ಸರ್ವೀಸ್ ರೋಡ್. ಇದೇ ನಮ್ಮ ವಾಕಿಂಗ್ ರಸ್ತೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಾಗುವುದರ ಸೂಚನೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಅನೇಕ ಭಾವಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತವೆ.  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಮಾಯಾನಗರಿ ಮಲಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ರಾಕ್ಷಸಿಯಂತೆ , ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುವ ವಾಹನಗಳ ಶಬ್ದ ಆಕೆಯ ಉಸಿರಾಟದಂತೆಯೂ ಕೇಳಿಸಿ  ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಥ್ರಿಲ್  ಆಗುತ್ತದೆ.  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ  ಈ ನಿರ್ಜನವಾದ ಸರ್ವೀಸ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ , ಪಕ್ಕದ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ವಾಹನಗಳಿಂದಾಗಿ ಕಾಲಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹಿಂದುಳಿದುಬಿಟ್ಟೆವೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಉಂಟಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಾಗೋದು ರಾಜು ಮತ್ತವನ  ಅದ್ಭುತ ಮೊಪೆಡ್.  ಫಿನೈಲ್  ಊದುಬತ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಕೆಟ್ ಬಿಂದಿಗೆಯವರೆಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಆ ಮೊಪೆಡ್ ಒಂದು ಚಲಿಸುವ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್. ರಾಜು ಆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ಮೊಪೆಡ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಯಕ್ಷಗಾನದ ಚೌಕಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ವೇಷ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದ ನೆನಪು ಬರುವುದು ಏಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಮುಂದೆ ನಡೆದಂತೆ ಸಿಗುವುದು ಒಂದು ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪ.  ಮದುವೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಫಂಕ್ಷನ್ ಇದ್ದರೆ ಆ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಡಗರದ ವಾತಾವರಣ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.  ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ   ಆರ್ಕಿಡ್ ಹೂವೋ , ಗುಲಾಬಿಯೋ ಅಥವಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಉಲ್ಲನ್ ಚೂರುಗಳಿಂದಲೋ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಧುವರರ ಹೆಸರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸುಂದರವಾದ ಕಮಾನು ಇರುತ್ತದೆ,   ಒಂದು  ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ವಧುವರರ ಹೆಸರನ್ನು ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂತಸ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕ ಕಾರೊಂದು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನ ಬಹಳ ಗಡಿಬಿಡಿ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಕಾಂಪೌಂಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಯ ಗಣಪ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ನಗುವಂತೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ.
ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ನಿರ್ಜೀವವಾದ ಕಟ್ಟಡ.

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಡೆದರೆ ಸಿಗುವುದು ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕಾಲೋನಿಗೆ ಸೇರಿದ ದೊಡ್ಡ ಕಾಂಪೌಂಡ್. ಒಳಗಿನ ವಿಶಾಲ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಂತೆ ದಟ್ಟ ಮರಗಿಡಗಳಿರುವುದು ಈ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೊಂದು ತಂಪಾದ ವಾತಾರಣ ನೀಡಿವೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ದಿನವಿಡೀ ಅದೆಷ್ಟೋ ನಿರ್ಜೀವ ದೇಹಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮ ಮಾಡುವ ಕ್ರಿಮೆಟೋರಿಯಂನ ಸುಂದರವಾದ ಕಟ್ಟಡ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಸುಂದರಿ ಶೂರ್ಪನಖಿಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ!
ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ ಡಿಪೋದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು , ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತ ಬಸ್ಸುಗಳು ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ತಮಗೆ ಜೀವ ನೀಡುವ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳಿಗೆ ಅಹಲ್ಯೆಯರಂತೆ ಕಾದಿರುತ್ತವೆ.

ಈಗ ಮತ್ತೆ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ವಾಪಾಸಾಗುವುದು. ಈಗ  ಬಂದ ಹಾದಿಯ ಚಿತ್ರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ಜನ ಸೀನಿಯರ್ ಸಿಟಿಜನ್ನರು, ಹಲವು ನಡುವಯಸ್ಕರು, ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಯೌವ್ವನಿಗರು ಹೀಗೆ ವಾಕಿಂಗ್  ಹೊರಟ ಅನೇಕರು ಎದುರಾಗುತ್ತಾರೆ.   ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ತಾನೂ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಬಂದಿರಬಹುದಾದ  ಚಿಲ್ಟಾರಿಗಳೂ  ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಾಣುವುದುಂಟು.
ಹೀಗೆ ವಾಪಾಸಾಗುವಾಗ   ಪತಿರಾಯರು  ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಗಮನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಮುಂದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇರೇನಿಲ್ಲ , ನಾನು ಮೇಲೆ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೆಳಗೇನನ್ನೋ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದರೆ ಎತ್ತಬೇಕಾದ ಕಷ್ಟ ಅವರದಲ್ವೇ ಅದಕ್ಕೆ ! ಹೌದು ಈಗ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ತಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿರುತ್ತವೆ.


ಸುಮಾರು ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿರುವ ಮರಗಳಿಂದ ಕೇಳುವ ಕಾಗೆ ಮರಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಸ್ತ್ರೀ ಪದ್ಯದ “ ಹಕ್ಕಿ ಗಿಲಕಿ ಹಿಡಿಸಿದಾಕೆ “ ಸಾಲುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯ ಕಾಡು ಗೊರವಂಕಗಳ ಕೊನೆ ಮೊದಲು ಕಾಣದ ಗುಂಪೊಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ವಾಯುವ್ಯದೆಡೆಗೆ ದಿನದ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಾರುತ್ತವೆ.  ಈ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸಾಲು ಹಾರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಕವನವೊಂದರ “ ದೇವರು ರುಜು ಮಾಡಿದನು “ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.
ಹಕ್ಕಿಗಳ ದೊಡ್ದ ಗುಂಪು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹಾರಿದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೇಟಾಗಿ ಬೆಳಗಾದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಪುಗಳು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಹಾರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.
ಈ ವೇಳೆಗೆ ಲಗ್ಗೆರೆ ಬ್ರಿಡ್ಜ್  ಸರ್ಕಲ್ ಬಳಿ ಹಾಲು ಏಜೆನ್ಸಿ , ಪೇಪರ್ ಏಜೆನ್ಸಿಯವರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ . ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ಪೇಪರ್ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ , ನಂತರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಹುಡುಗರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುದಗೊಳಿಸುವ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ. ಅಲ್ಲಿಯ ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳ ರೈಸ್ ಬಾತ್ ಪರಿಮಳ ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುತ್ತದೆ.  ಯಶವಂತಪುರದ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತರಕಾರಿ ತರಲು ಹೊರಟಿರುವ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯವರು , ಹೂವುಗಳ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಗಡಿಬಿಡಿ ಗಲಾಟೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ದೃಶ್ಯವೈಭವದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗಾತಿಯೊಂದಿಗೆ , ಎದುರುಮನೆಯ ಆಂಟಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಗಾಸಿಪ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು , ಇಸಿಸ್ ಉಗ್ರರ ಬಗ್ಗೆ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ನ ಮುಂದಿನ ನಡೆಯವರೆಗೆ ; ನಮ್ಮದೇ ಮಲೆನಾಡಿನ ಇಂಬಳದಿಂದ ಹಿಡಿದು , ಅಮೆಜಾನ್ ನದಿಯ ಪಿರಾನ ಮೀನಿನವರೆಗೆ ; ಎಂದೋ ನೋಡಿದ ತಾಳಮದ್ದಳೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಣವೀರ್ ಕಪೂರನ  ಲೇಟೆಸ್ಟ್  ಸಿನೆಮಾದವರೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸಕಲೆಂಟು ವಿಚಾರಗಳು, ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾ ನಡೆವ ಖುಷಿ ಬೋನಸ್. 

ಹಾಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಪಾಸಾಗುವಾಗ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಹಗುರವಾದ ಅನುಭವ . ಬೆಳಗಿನ ಆ ಒಂದು ಘಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರಪಂಚ ಬೇರೆಯದೇ . ಬೆಳಗಾದ ಮೇಲೆ ಇದೇ ಬೀದಿಗಳು , ಇದೇ ಪ್ರಪಂಚ ,  ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯದಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ. ಗಿಜಿಗುಡುವ ಜನಪ್ರವಾಹ , ವಾಹನಗಳ ಸದ್ದಿನ ಮಧ್ಯೆ ಮುಂಜಾವಿನ ಮಾರ್ದವತೆ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬೀದಿಗಳು ಆಮೇಲೆ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ  ಮತ್ತೆ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುವಂತಾಗುವುದು ಸತ್ಯ.